var bu görünüşdə, nə də üzünü qırış-qırış edən dərin xəttlər.
Adamın güzgüyə ilişən gözləri, bir az sonra daha iri açılır. Çünki güzgüdəki cavanlıq görünüşünün dərhal arxasından sevdikləri keçirdi bir-bir.
Böyük bir dəhşət içində:
- Aman Allahım!.. - deyə qışqırır. Bu keçən, bacım deyilmi? Həm də hələ xərçəng olmadan əvvəl.
Daha sonra, ən çox sevdiyi xalası və dayısı da keçirlər. Hər ikisi də iyirmi beş il əvvəlki görünüşləri ilə.
Adam, dözə bilməyib başını çevirir güzgüdən. Qoca, ona soxulub:
- Bu işdən gəl imtina et!.-deyir. Onsuz da bir çox insan imtina etdi.
- Xeyr! -deyə etiraz edir adam. Bacım üçün darıxmışdım, elə dayımla xalam üçündə.
- Yaxşı!- deyir qoca. Bu gördüyün bir antikvar güzgügür. Çərçivəsi taxtadır. Dəyəri isə min kisə qızıl edir.
Adam, güzgüyə doğru irəliləməkdən qorxur və çəkinir. Amma marağına məğlub olub güzgüyə baxdığında, kiçik bir uşaq kimi qışqırır. Yeddi - səkkiz yaşlarında bir uşaq dayanırdı qarşısında. Solğun üzlü, arıq və saçları dağınıq bir uşaq.
- Aman Allahım!.. Bu mənim uşaqlığımdır.
Adam, bir az sonra səndələyərək divara yapışmaq məcburiyyətində qalır. Bu dəfə, 30-35 yaşlarındakı görüntüləri ilə anası və atası keçirir güzgüdən. Daha sonra da, nur üzlü babası keçir. Anası, hər gün dəfələrlə etdiyi kimi, öpür onu yanağından. Atası isə, hər zamanki zarafatçıllığıyla astadan kürəyinə vurur övladının.
Adam, qaçarcasına uzaqlaşır oradan. Qocanın yanına gəlir ağlayaraq.
Yaşlı adam:
- Həqiqi aynalar belədir oğul!.. - deyir. Buna görə də onlar hər zaman əlçatmazdılar.
Adam, bir az özünə gəldikdən sonra, dükandan çıxmaq istəyir. Lakin elə çıxırdıki:
- Pulsuz güzgülərdən danışmışdınız,- deyir. O da çox maraqlıdır mənə.
Qoca adam:
- Ona heç baxma övlad! - deyə fikrindən yayındırmaq istəyir. Bu gün çox yoruldun, ürəyin daha dözməz.
- Mütləq baxmalıyam! -deyə fikrindən dönmür. Gördüyüm şeylərə artıq öyrəşdim.
Yaşlı adam, çarəsiz qəbul edir və divarlara asılanlardan fərqli olaraq, dükanın döşəməsi üzərinə endirilən bir