u yöneldi.. Evi terk etdiyinde qelbinde qeribe bir hiss vardı..
O artıq evvelki Ayaz deyildi..
Keçen zamanın ferqinde bele deyildi.. Vanna otaĝında oturmuşdu.. Gözleri aĝlamaqdan şişib qızarmışdı.. Özünü toplamalı idi.. Bu savaş bele bitmemeli idi.. Divara tutunaraq ayaĝa qalxdı.. Üzerindeki paltarını çıxarıb duşa doĝru yöneldi.. Özünü soyuq suyun qollarına buraxdı..
Soyuq su damlaları bedenini üşütmürdü.. Amma qelbi buz kesmişdi sanki..
Evvelki Selma yox idi artıq..
Bedeninden aşaĝı doĝru süzülen su damlalarını izlemeyi sevirdi.. Kaş ki bu damlalar onun acılarını yuyub apara bilseydi..
Bedenine sardıĝı desmalla birlikde ayna qarşısına keçdi.. Bütün bedeni titreyirdi.. Ruhunda dözülmez bir acı hiss edirdi.. Insanın ruhu acımaz demeyin.. Acıyırdı..
Baĝırmaq isteyirdi.. Amma bacarmırdı.. O, artıq bu heyatda tamamen yalnız idi.. Sıĝındıĝı liman yerle bir olmuşdu.. Neye tutunacaĝını bilmirdi artıq.. Derin bir nefes aldı..
Sonunun nece olacaĝını bilmeden girmişdi bu yola, indi peşman idi.. Belkede atasının gürurunu xilas etmek üçün özünü feda etmişdi..

SENİ KİMLER ALDI...Yazar: NAZLI