Qurani-Kərim»də yetim uşaqlar haqda çoxlu sayda ayələr nazil olmuşdur. Onların bəzilərində yetimlərə qarşı etinasızlıq küfr və münafiqlik əlaməti kimi hesab edilir:

«(Ya Peyğəmbər!) Dini (haqq-hesab gününü) yalan hesab edəni gördünmü? O elə adamadır ki, yetimi itələyib qovar (haqqını verməz).»
(«Maun»-1,2).

«Xeyr! Doğrusu, siz özünüz yetimə hörmət etmirsiniz (yetimin haqqını vermirsiniz). Bir-birinizi yoxsulu yedirtməyə rəğbətləndirmirsiniz.»
(«Fəcr» - 17,18).

Başqa bir ayədə Allaha ibadət, ata-anaya və yaxın qohum-qardaşa yaxşılıqdan sonra yetim uşaqlara mehriban olmaq və qayğı göstərmək vurğulanır:

«Yadınıza salın ki, Biz bir zaman İsrail oğullarından: «Allahdan qeyrisinə ibadət etməyin, valideynlərinizə, yaxın qohumlarınıza, yetimlərə, yoxsullara ehsan (yaxşılıq, kömək) edin, insanlarla xoş danışın, namaz qılın, zəkat verin!»-deyə əhd-peyman aldıq...»
(«Bəqərə»-83).

Yaxşılıq nümunələrini sadalayarkən yetimə nəvaziş Allah, qiyamət günü, peyğəmbərlər, səmavi kitablar və mələklərə iman gətirməkdən sonra qeyd edilir. Bu isə yetimə nəvaziş göstərmənin nə qədər əhəmiyyət kəsb etdiyinə dəlalət edir:

«Yaxşı əməl heç də (ibadət vaxtı) üzünüzü günçıxana və günbatana tərəf çevirməkdən ibarət deyildir. Yaxşı əməl sahibi, əslində, Allaha, axirət gününə, mələklərə, kitaba və peyğəmbərələrə inanan, (Allaha) məhəbbəti yolunda (və ya mal-dövləti çox sevməsinə baxmayaraq) malını (kasıb) qohum-əqrəbaya, yetimlərə, yoxsullara, (pulu qurtarıb yolda qalan) müsafirə (yolçulara), dilənçilərə və qulların azad olunmasına sərf edən, namaz qılıb zəkat verən kimsələr, eləcə də əhd edəndə sadiq olanlar, dar ayaqda, çətinlikdə (ehtiyac, yaxud xəstəlik üz verdikdə) və cihad zamanı (məşəqqətlərə) səbir edənlərdir. (İmanlarında, sözlərində və əməllərində) doğru olanlar onlardır. Müttəqi olanlar da onlardır!»
(«Bəqərə»-177).

Peyğəmbər(s)-in özünün yetimliyini xatırladaraq Allah buyurur:
«Məgər O səni yetim ikən tapıb sığınacaq vermədimi?»
(«Zuha» - 6).

Sonra