yaxnlaşdı.İsti nəfəsi qulağımın dibində idi.
:Bunları görməyini istəməzdim.Arxana baxmadan çıx get.
Əlini gözümdən çəkən kimi qapını açıb sürətlə binaya daxil oldum.Heç arxama da baxmadan..
Dizlərimi qucaqlayaraq hərəkətsiz halda oturmuşdum.O..o yerə sərilmiş meyidi unuda bilmirdim.Lənət olsun,niyə axı bütün bədbəxtliklər məni tapır?!Görəsən,polis bütün qətlərdən xəbər tutub?Görəsən,mənim orda olduğumu biləcəklər?Bundan sonra nə edəcəm?!Birdən məni həbs etsələr?!Əlimi ağzıma tutaraq səsimi batırmağa çalışırdım.Mən çox qorxurdum..anamı istəyirdim.Birdən qarşı tərəf məni tapsa?Birdən elə bilərlər ki,mən də onlardanam!?İlahi,mən nə danışıram?!Axı..axı o adam mənə dedi ki,hər şeyi unudum yollar kəsişməyəcək.
Beynimdə hər şey bir-birinə qarışmışdı.Hərəkətsiz halda oturduğumdan çox keçmişdi.Artıq evimi də bilirdilər.İndi mən nə edəcəm?Lənət olsun,bir bu çatmırdı.Şahid olmağım böyük bir təhlükə idi,bunu anladım,amm mən o yerə sərilən adamdan başqa heç kəsin üzünü görmədim axı?!
Bu zaman ev telefonun zəng çalması ilə dik atıldım.Cavab verməyəcəkdim!Qapıya daha da qısılaraq gözlərimi yumdum və başımı əllərim arasına aldım.O meyidin üzü yadımdan çıxmırdı..Qan..Güllə səsləri..Qaçırılmağım.Bunu heç kəsə deyə bilməzdim,bu əlavə problem demək idi.Mobil telefonumun zəng çalması ilə çantamı axtarmağa başladım.Anam idi.
A:Niyə bayaqdan telefonu açmırsan?Nə olub?
Səsim titrəyə-titrəyə cavab verdim.
J:Tıxaca düşmüşdüm,ona görə gecikdim.
A:Telefona ona görə cavab vermirdin?
Nəsə olduğunu sezmişdi artıq,çünki mən mənə verilməyən sualı cavablamışdım.
J:Ana,mən çox yorğunam.Sonra danışsaq olar?Mənə görə narahat olma xahiş edirəm.
A:Yaxşı.
Anam bilirdi ki,gərgin vaxtlarımda məndən heç bir kəlmə də qoparmaq mümkün deyil.Telefonu çantama qoyanda nəyinsə əskik olduğunu hiss edib çantamı axtarmağa qərar verdim.Lənət olsun,fotoaparatım maşında qalmışdı!

(Əziz oxucular!Ümid varam bəyənərsiniz bu bölümü.Sizə maraqlı bir hekayə söz verirəm.

RATATUY...Yazar: