n çox xoşbəxt olan Dünya və Damlaydı. Damla Aysunuda çox istəyir, böyük bacı kimi hörmət qoyurdu.
Lazımı məsələlərdə ondan məsləhətdə alırdı.
Dünyaya-Dünüş, Damlaya isə Damiş adı ilə xitab edərdi yaxınları. Bu gün birlikdə gedəcəkdilər məktəbə. Tam hazır olduqdan sonra son dəfə aynada özlərinə baxdılar və evdən çıxıb həmişə görüşdükləri yerdə görüşüb məktəbə yollandılar. Evləri arasında elədə çox məsafə olmadığından bir yerdə gedib gəlirdilər. Son illəri olduğu üçün sinif yoldaşları da çox qəmgin idi. Bu gün son dəfə olacaqdıki ilk dəfə məktəbə gedəcəkdilər. Mehriban sinif yoldaşları idilər. Bir birlərindən ayrılmaq onlar üçün çətin olacaqdı. Axı 11 il pis-yaxşı günləri keçmişdi. Əlbətdəki bütün uşaqlarla yaxınlıq etmirdilər. Amma yaxın olduqlarıda var idi.
Budur qızlar yoldaşlarına yaxınlaşdı hamısı bir-birilə görüşdülər. Damlanın gözü elə hey Fərdini axtarırdı. Ama təəssüfki onu görə bilmirdi. Düşündüki artıq sevmir onu. Dünya Damlanın bu halını görüb narahat olmuşdu. Ona yaxınlaşıb: Hey, dəli narahat olma! Lap gəlmir gəlməsin. Ona görə narahat olma. Sənin qabağına çox qismətlər çıxacaq hələ.-deyib zarafatla gülüb göz vurdu. Amma Damla yenədə öz özlüyündə pis olurdu. Məyus halda sinif otağına daxil oldu. İlk dərs günü olduğu üçün dərsdən tez çıxdılar. Damla elə təzəcə məktəbdən çıxmışdı ki, Fərdiylə üz-üzə gəldi. Damla çox həyəcanlanmışdı. Fərdi Damlanı görən kimi üzündə bir gülümsəmə yarandı. Bir müddətdən sonra Damlanında üzündə təbəssüm yaranmışdı. Damlanın yanaqları qızarmışdı. Nə qədər özünə etiraf etməsədə onunda qəlbində Fərdiyə qarşı sevgi qığılcımı yaranmışdı. Ya o qığılcımı alovlandıracaqdı yada söndürəcəkdi. Fərdinində içi hüzurla dolmuşdu onu gördüyü üçün.
Dünya Damlanın yanına gəldi. Qarşıdakı Fərdini görüb cəld Damlanın qolundan tutub məktəbdən çıxardı. Fərdi isə Damlanın arxasınca baxırdı.
Yol boyu Damla ilə Dünya Fərdidən danışdılar.
Damla: Dünya gördün Fərdi məni unutmayıb. Yenədə gəldi- deyib sevincərək tullanıb düşdü.
Dünya