gözlərimi yumdum.Yəqin ki,indi o atamdan nəsə deyəcəkdi,çünki yalnız atam onun səs tonunu bu qədər həyəcanlı edə bilirdi.
J:Nə olub,ana?
A:Atan sabah bura gəlir,həm də birdəfəlik!
Başıma qaynar su tökmüşdülər elə bil.Yüksək səslə danışmağa başladım.
J:Bunun gözəl xəbər olduğunu hardan çıxardın?O mənim atam deyil.Mənə ondan bəhs etmə!
Əllərim əsə-əsə dəstəyi asdım.Hikkə ilə gözümdən axan yaşı əlimin tərsi ilə sərt şəkildə sildim.Ona görə ağlamayacağıma dair özümə uşaq ikən söz vermişdim.Niyə bura gəlirdi?Bu onun hansı yalanı idi?Birdən bayaqki yüksək səs tonum və şəxsi ailə məsələsini bərkdən dediyim üçün utandım.Nəticədə mən evdə deyildim.
J:Bağışlayın,özümə hakim ola bilmədim.
Ş:Əsəbdən insanın gözünə heç nə görünmür,heç nə!
Deyəsən,o da əsəbi biri idi və əsəbi olanda bütün evi başına yıxırdı.
Hər şey üstümə gəlirdi.Daha əsəblərimə hakim ola bilmirdim.Əllərimlə üzümü qapayıb sakit səslə ağlamağa başladım.Ağlamağa nifrət edirdim.Bu acizlik idi,lakin əsəbləşəndə göz yaşlarımı saxlamaq mümkün deyildi.Birdən maşım dayandı.Əllərimlə üzümü silib pulu şoferə uzatdım.Bir dəqiqə mən hələ çatmamışdım.
J:Niyə dayandınız?
Ş:Sakitləşin,sonra gedərik.
Bu nə demək idi?
J:Zəhmət olmasa,davam edin.
Səsim həmişə olduğumdan da ciddi çıxmışdı.
Ş:Əsəbi olanda istəmədən sevdiyimiz adamların qəlbini qırırıq.
O da çox ciddi tonda danışırdı.Həm də heç mənə baxmadan.Gözünü qarşıdakı yoldan çəkmirdi.Biz həmin binanın yanında dayanmışdıq.
J:Mən..evə tələsirəm.
Daha heç nə demədi və maşını işə saldı.Yüksək sürət nəticəsində maşın üç dəqiqəyə artıq mənzilimin qarşısında idi.Çantalarımı götürərək üzümü yenidən ona çevirdim. O mənə baxmaq istəmirdi.
J:Sabah saat səkkizə on dəqiqə qalmış zəhmət olmasa.
Ş:Şirkətə məlumat verin,sabah növbədə mən deyiləm.
J:E-e,yaxşı.
Mənzilimə doğru irəliədikcə hiss edirdim ki,daha da gərilirəm.Anamla kobud danışdığıma görə peşman idim.Onun belə uşaq kimi rəftarı məni özümdən çıxarırdı.Yaşadığımız bütün çətinliklər məni yetkin qadın