Bu gün hərşey qüsursuz olmalı idi. Dünya düşünürdüki ilk gün necə olsaa bütün universitet həyatı elədə davam edər. Otaqdan çıxdı. Hamı onu süfrə arxasında gözləyirdi. Ailəsiylə gözəl səhər yeməyi yedi. Bacısı Aysu bu hissi yaşadığı üçün ona həyəcanlanmamağını deyirdi. Hər şeyin yaxşı olacağını deyirdi. Yeməklərini bitirib evdən birlikdə çıxdılar. Anası ona uğurlar dilədi. Əvvəl qardaşı Əlini məktəbə qoydular sonra bacısını universitetinə yola saldılar. Sıra Dünyada idi. Atası ilə universitetə tərəf yol aldılar. Yol boyu həyəcandan dırnaqlarını yeyirdi. Onun belə bir xüsusiyyətim var idi. Əsəbləşəndə ağlayar, həyəcanlananda dırnaqlarını yeyərdi. Atası onun bu halını görüb, gülməyə başladı.
Cavid bəy: Qızım səni əsgərliyə aparmıramki, bu dərəcədə həyəcanlanırsan- deyib, gülməyinə davam etdi.
Dünya: Offff Ata lağ etmədə- deyib, uşaq kimi dodağını büzdü. Atasıda gülümsünüb daha heçnə demədi. Damlayla belə qərara gəlmişdilərki universitetin həyətində görüşsünlər. Gəlib çatmışdılar artıq. Ataları ilə sağollaşıb, içəri daxil oldular. Yeni simalar , yeni abu-hava onları dahada həyəcanlandırdı. Damlayla əl- ələ tutub yenə 3 dəfə „ hər şey yaxşı olacaq“ – dedilər. Auditoriyada toplaşmışdılar tanışlıq üçün. Damlanı yanından ayırmırdı Dünya. Bu vaxt müəllimlər, dekanlar öz sözlərini növbəsində deyib, onları siniflərinə payladılar. Və ayrılmaq vaxtı gəlmişdi. Qızlar sözləşdilərki çıxışda bir getsinlər evə.
Dünya sinifə daxil oldu. Keçib orta sıralardan bir partada əyləşdi. Yanınada bir orta boy hind qızlarına bənzər gözəllikdə bir qız əyləşdi. Parta yoldaşı olan qızla tanış oldu.
Bu qızın adı Aygün imiş. Oda yüksək nəticə ilə universitetə qəbul olmuşdu. İlk gündən Aygünlə dil tapmışdılar. Mehriban qıza bənzəyirdi Aygün. Artıq dərs başladı. Müəllimin sifətindən zəhrimar yağırdı. Bacısı demişdiki müəllimlərin əksəriyyəti ilk gün özlərini ciddi və sərt göstərməyə çalışırlar. Gümanki bu müəllimdə elə olacaq deyə fikirləşdi Dünya. Və beləcə dərsə davam etdilər. Nəhayət zəng