olası ləçər də elə atamın tayı idi..Öz hislərinin əsiri olan yöndəmsiz axmaqlar!Mənə çox maraqlıdır,o niyə geri qayıdırdı?Sevgilisi daha ona maraqlı gəlməmişdi?Səkkiz il sonra bu həvəs bitmişdi?Nə axmaqcasına!Mənim uşaqlığımın ən gözəl çağlarını məhv ediblər,oğurlayıblar əsl cinayətkar onlardır!
Yüngül meh pərdələri tərpətdikcə mən də bu öldürücü sükuta qarışırdım.Atamın geri dönməsi məni sarsmışdı.Gözləmirdim.Birdə getdiyi vaxtları xatırlayırdım:qadınlar öz aralarında anamın dərdinə pıçıldaşaraq gülür,yaxşı "arvad" ola bilmədiyi üçün onu qınayır,sinif yoldaşlarım mənlə digərləri arasında fərq qoyur,dayım və əmilərim öz ailələrini unudaraq yalnız bizlə maraqlanırdı.Anam onun getməsi ilə ruhən ölmüşdü,getmişdi atamla.Hər gün onu gözləyərək yaşamışdır,bu günə kimi..Bəzən onu səsləmək üçün onların yataq otağına gedəndə anamı atamın uzandığı tərəfdə görürdüm.Eynən dəli olmuş insalar kimi örtüyü sığallayır və özü-özünə danışırdı.Sonradan bu depresiyanı aradan qaldırmaq üçün o psixoloq yanında xeyli müalicə aldı..Bəlkə də onun yaraları sağaldı və ya sağalacaq,amma mən bu olanları heç vaxt unutmuyacaqdım.Onun gedişi məndə elə bir inamsızlıq,elə bir soyuqluq,elə bir qəzəb fırtınası oyatmışdır ki,məncə,heç kəs o səddi keçə bilməzdi.. Buralardan getmək lazım idi.Amma necə?Hə!Fransaya qazanılmış təcrübə adı altında istirahət biletim ilə!Niyə axı bu məsələyə ötəri yanaşmışdım?!Mənim üçün buralardan uzaqlaşmağın daha yaxşı yolu ola bilməzdi.Bir il..bu bir ildə bəlkə anam atamın əsl üzünü bir daha görər və mən də vətənimə rahat geri qayıda bilərdim.Mən heç vaxt darıxmaq hissinin nə olduğunu bilməmişəm.Uşaqlıqda onun üçün o qədər darıxmışdım ki,bütün ömürlük balansım dolmuşdu düşünürəm. Dayımla məsləhətləşmədən aldığım ilk qərar idi,lakin onla bölüşəcəkdim.
Bu qərar hər tərəfli yaxşı idi,ümid edirəm ki,bu bir ildə o cinayət hadisəsi unudular və bəlkə də..onlar mənim üzümü unudardı,mən də o cinayət hadisəsini. Necə də olsa məni izləyirdilər.Gec də olsa dayıma zəng