"Ratatuy"

Fikirlərinizi qarışdıracaq bir hekayə..✨

Bölüm 3..

Katibə dəstəyi assa da mən hələ də donuq halda ətrafı izləyirdim.Bayaq bir cinayətkar ilə birlikdə idim və fikrimcə bu..dəhşət idi!O məni hər an öldürə bilərdi,hər an silahı məcburən əlimə verib əl izlərimi götürə bilərdi və daha nələr-nələr..Telefonu masaya qoydum.Bir qəhvə içsəm yaxşı olardı,amma istədiyim kimi acı qəhvəni düzəldə bilmirdim heç vaxt.Deməli,sifariş verməli olacaqdım.Yaxın "Starbucks"-a zəng edərək sifariş verdim.Əlnimlə alnımı sıxaraq sakitləşməyə çalışırdım.Bu dünyada heç rahat günüm olmayacaqdı göründüyü qədəriylə.Həmişə bir bədbəxtlik izləmişdi məni.Bildiyiniz bəxtsiz biri idim.Buna yaşamaq deyilmir,çünki mən sevinə bilmir,xoşbəxt deyil və fərsiz səfehin biri idim.Bunları özümə etiraf edə-edə gülümsədim.Yaxşı aktrisayam:hamı üçün güclü bir qadın rolu oynayan biri.İnsanlar mərhəmətsiz və eqoistdirlər.Ən azından mənim dümyamda..
Qapı döyüldü.İlk öncə açmağa tərəddüd etsəm də sonra sifarişi yadıma salıb qapını açdım.Qəhvəmi alan kimi divana keçib yenidən özüma düşüncələrə qərq elədim.
Ətrafımda bu qədər insan var ikən necə də tək idim.Uşaqlıqda da tək qalmışdım o gedəndən sonra.Ona "ata" deyə bilmirəm.Atalar qızlarını incitmir və həyat yoldaşlarını sevirlər.Mənim..o bizi qoyub getmişdi.Çox yaxşı xatırlayıram on bir-on iki yaşım olanda bəzən onun sevgilisiylə telefon zənglərini eşidirdim.O həyəcanla və titrəyərək danışırdı.Anamla heç belə olmamışdı..Uşaq olsam da dərk edə bilirdim həqiqətləri.Anam başqalarının söhbətini gizlincə dinləməyin ədəbsiz olduğunu demişdi,amma mövzü o olanda ədəbsiz olmağa məcbur idim.Anam dükana gedən kimi o həmin on beş dəqiqəni əla qiymətləndirirdi.Məzuniyyətlərdə olanda heç bizə qarşı elə olmamışdı amma.Məhz atama görə bütün kişilərə nifrət edirəm.Onlara inammağı axmaqlıq kimi dəyərləndirirəm,çünki onlar doymur,pişik kimi vəfasızdırlar və yalnız özlərini düşünürlər. Əslində onlar çox acizdir,çünki..qarşı cins..ilahi,danışdıqca əsəbləşirəm. O lənət