a yaxınlaşdıqda dərindən nəfəs alaraq:
-sakit ol Aynur, heçnə olmamış kimi davran. Qismət deyilmiş.
..Kəmalə isə içəridə Ramala yaxınlaşdıqda Ramal öz mədəniyyətini saxlayaraq ona ağır söz deməmək üçün,qışqırmamaq üçün özünü güc-bəla ilə saxlayır. Kəmalə isə ona bir addım da yaxınlaşıb dodaqlarına yapışarkən bu zaman Aynur otağa girir. Gördüyü bu mənzərəyə inana bilmir, həyəcandan dili tutulur və yerindəcə donub qalır. Aynur ağlamamaq üçün özünü tutsa da, gözləri buna imkan vermir. Başını aşağı salıb jurnalı qoyaraq otağdan çıxır.
Ramal artıq Kəmalənin bi etdiyinə dözə bilmir, əlini qaldırıb ona şillə vurmaq istərkən:
-Ramal nə edim 3 ildir ki, sənin həsrətindəyəm. Nəfsimə qarşı gələ bilmədim.
..Ramal dərindən nəfəs alıb qəzəblə ona baxıb Kəmalənin qolundan gücü çatdığı qədər möhkəm yapışaraq:
-sən çox qudurmusan! Dedim ki, xanımsan bir söz deyib qəlbinə dəyməyim, amma sən.... Nə isə çıx burdan Kəmalə, səndən iyrənirəm uzaq dur məndən.
-nə olar ki, sən də mənim istəyimə qarşılıq versən.
-çıx ,cəhənnəm ol! Tərbiyəsiz.
... Kəmalə otağdan çıxarkən heçnə olmamış kimi gülümsəyərək aşağı düşür. Aynur da çölə çıxarkən Kəmalə onun yanından kinayə ilə gülümsəyərək keçir. Aynur kənardan kimsənin görməməsi üçün başını aşağı saldıqda gözündən yaş süzülür. Bildirmədən gözünü silib arxaya çevrilib Ramalın otağının pəncərisinə baxıb:
- bu gün səni görməyim son idi...

XOŞBƏXTLİYİMƏ SƏNİN ADINI VERDİM...Yazar: