qoyaraq ətrafı incələyirdim.Heç kəsin olmadığı yerə,yarış meydançasının arxasına keçərək atları izlədim.Burda xeyli cins atları var idi və ən əsası onlar yarış üşün nəzərdə tutulmamışdı.Onlardan birinə,deyərdim ki,ən gözəlinə yaxınlaşaraq onu sığalladım,xeyli hündür idi və zülmət gecələri xatırladan qara tüklərə sahib idi.
O narahat görünürdü,lakin hərəkətsiz durmuşdu.Əlimi onun boynuna sürtərək gülümsədim.
J:Sən nə gözəl və məğrursan..
Onu çapmaq istəyirdim heç vaxt at çapmamağıma rəğmən.Qapı qıfılsız idi,bəlkə də bu atlar qonaqlar üçün idi.Qapını azca açaraq ata baxdım.Çox cəsarət tələb edən bir at idi.Qapını açar-açmaz atı ipdən bayıra çəkdim.İlahi,çıxmışdı..düşündüyümdən daha rahat alınmışdı.Bilmədim amma necə onun belinə oturdum.Hiss edirdim ki,ayaqlarım əsir və..deyim ki,bu çox gözəl hiss idi.Yavaş-yavaş ipi tərpədərək hərəkət etməyinə səbəb oldum.Getdikcə aramla addımlayırdı və bir az daha sürətli..bir az daha sürətli..və mən onu çapırdım!O az sürətlə qaçırdı.Kiçik dairələr cızaraq meydançada dövrələr vururdum.Birdən "Qaplan" deyə çığıran adamın səsinə at kişnəməyə başladı.Onu idarə edə bilmirdim və qorxmuşdum. Əlimi atın boynuna sararaq yerə düşməmək üçün güclə durdum.Nəhayət,yerə dəyən qamçı ilə at sakit durdu.Gözlərimi açmadan qışqırdım.
J:Dayanın!Vurmayın!!
Titrəyə-titrərəyə aşağı düşdüm.Gözlərimi açar-açmaz dondum.Bu o idi:Riyad adlı adam.Əlində qamçı ilə yarı təəccüb,yarı qəzəblə gah məni,gah da atı süzürdü.Yanımdan keçərək ata qamçı vurdu.
R:Hansı cəsarətlə başqasına icazə verdin?!
Qəzəblə atı qamçılayırdı.Lənət olsun,donub qalmışdım.At sadəcə yerində dövrə vururdu,lakin sahibindən uzaqlaşmırdı..Birdən olanları anlamış kimi ona tərəf cumdum qolundan yapışaraq əmrvakilə danışmağa başladım.
J:Dayan!Neynirsən?!Sənə dayan deyirəm!
Birdən əsəblə mənə tərəf çevrilərək qaşlarını çatdı.
R:Deyəsən,kimlə danışdığını bilmirsən?!Niyə hər yerdə qabağıma çıxıb əsəbimi pozursan?!
Dəbil!Başdan xarab!Bu nə heyvanlıq idi?!
J:Sən əsl dəlisən!Atı niyə