bildirdi. Damla da istəməsədə qəbul etdi. Damla garderobunun qarşısına keçdi. Qırmızı bir don seçdi saçlarını fenləyib açıq qoydu. Sadə makyaj edib evdən çıxdı. Sürətli addımlarla Fərdiylə görüşəcəkləri cafeye doğru getdi. Çox keçmədən Seymur ( Damladan əl çəkməyən elçi) maşından enib Damlaya doğru yaxınlaşdı. Damla arxasınca kiminsə gəldiyini hiss etsədə fikir vermədi. Yoluna davam etdi və cafeyə yaxınlaşdı. Addımlar daha da sürətləndi. Birdən arxadan kimsə “Damla xanım” deyə səsləndi. Damla bir anda dondu. Nə edəcəyini bilmədi. Fərdinin bunu görməsindən qorxdu. Bu an Fərdi cafenin pəncərəsindən Damlanın yanında bir oğlanın dayandığını görüb cafeden bayıra çıxdı və onlara tərəf yaxınlaşdı. Damlanın içini qorxu hissi bürümüşdü. Dizləri əsirdi.
Fərdi Damlanı səslədi: Damla? - Damla nə cavab verəcəyini bilmədi. İlk dəfə idi ki bu vəziyyətdə idi. İlk dəfə idi ki bu hissləri yaşayırdı. Fərdi Seymuru gördü sürətli addımlarla yaxınlaşdı və soruşdu: Kimsən sən?
Damla: Fərdi gözlə başa salım
Fərdi: Mən səndən soruşmuram Damla!
Bu an Seymur dilləndi: Bağışlayın mən Damla xanımla danışmaq üçün gəlmişəm.
Fərdi bu sözə əsəbləşdi.
Damla: Mənim sizlə danışacaq bir sözüm yoxdu dedi və Fərdiylə cafeyə doğru getdi. Fərdi heçnə demədən Damlayla cafeyə daxil oldu. Bir küncdə masada əyləşdilər. Damla nə deyəcəyin bilmirdi. Gözlərinə baxanda içindəki qorxu hiss olunurdu.
Fərdi sözə başladı: Damla birazda sussan gedib o kuçüyün ağzın burnun dağıdacam.-Damla daha da qorxdu. Fərdi o qədər əsəbi idi ki Damlanın həmin ankı halını belə görmürdü.
Damla sözə başladı: Fərdi sənə demək istədim ancaq fürsət tapa bilmədim. Bu söhbət bir neçə gündü baş verib. Mən yox cavabını vermişəm. Məni izlədiyini bilmirdim.
Fərdi buna görə yenə də Damlanı günahkar bildi. Axı Damlanın günahı yox idi. Axı dalaşmaqlarının da səbəbi Fərdi idi. Damla çox üzgün idi. Buna baxmayaraq Fərdi yenə də Damlanı günahkar bildi.
Fərdi: Mən nə edəcəyimi bilirəm.- dedi və qalxıb cafeden çıxdı. Damla donub