var.
Dərindən nəfəs alaraq qərarlı şəkildə təkrar etdim.
J:Mən özümə güvənirəm və tələb edirəm ki,məqaləmi elə indicə oxuyasınız.Bu mənim haqqımdır.
Abdul Kamal qaşlarını çataraq acı-acı gülümsədi.
A:Haqlarını istifadə eləməyi başqa vaxta saxla,əminəm çox lazım olacaq.
Bu sözlərindən incimirdim.Əslində onu təəccübləndirmək ən böyük arzum idi.Gözləri təxminən əlli cümlədən ibarət olan məqaləmdə gəzirdi.Oxuduqca əlni ilə alnını daha sonra isə üzünü sıxırdı.Bir səhv axtarırmış kimi gah mənə,gah da məqaləyə baxırdı.Həyəcanla ağzından töküləcək sözləri gözləyirdim.Bitirdiyini jest edərək vərəqi masaya buraxdı.
A:Çıxa bilərsən.
J:Mənə fikrinizi demədiniz?
A:Jalə xanım,çıxa bilərsiniz.
Vəziyyəti çətinləşdirməyə ehtiyac yoxdur.Mən gedirəm.
J:Şey,ıı yaxşı.
Əsəbdən dodaqlarımı gəmirə-gəmirə otağım keçdim.Qeyd dəftərlərimi və çantamı götürərək aşağıya düşdüm.Karla ilə sağollaşaraq məni gözləyən taksiyə tələsdim.Taksi sürücüsü qaradərili,çəlimsiz gənc idi.Yəqin ki,nəşə istifadə edirdi.Nəfəsindən və əllərindən gələn spesifik ətir hər halı ilə bunu nümayiş elətdirirdi.
İkrahla maşına əyləşdim.
Yağış bütün Parisi ağuşuna almışdı.O möhtəşəm küçələri indi boş və kimsəsiz idi.Buraları azca tanımış olsaydım yağışda yürümək arzumdan heç keçməzdim.
J:Dayanın!
Ş:Bura o ünvan deyil.
J:Bilirəm,saxlayın maşını.
Sürücü təəccüblə məni izləsə də maşını dükanların düzüldüyü sıradakı şosedə saxladı.Maşından düşən kimi qollarımı qoynumda çarpazlayaraq ağır-ağır addımlamağa başladım.
Təklik necə də bərbad bir duyğu idi.Məni gözləyən biri yox idi.Mənim harda olmağım heç kəsi maraqlandırmırdı.Oksigen istifadəçisi statusu mənə verilməməli idi.Hər şey o qədər sıradan idi ki.Artıq heç nə hiss etməməyə başlamışdım.Əvvəldən dəli kimi reaksiya verdiyim şeylər indi məni təəccübləndirir və qıcığ sistemimi işə sala bilmirdi.Buna yenik zəfərim də deyə bilərsiniz.Belə ki,insanın ən saf duyğuları heçə sayılanda daha məsum olmaq istəmir.İnsanlar isə acizdir.İnsanlar qorxaqdır..Biz elə