bu vaxt Pərvində darvazadan küçəyə çıxdı. Əl verib salamlaşdılar.

Pərvin: Nə yaxşı çağırdın məni? Əlimdə işim var idi.

Elmar: Elə danışdınki elə bil şirkətinin işləri tökülüb qalıb.

Pərvin: Of Elmar. Bir gün əlimdə qalassan.

Elmar: Sıxılırdım evdə. Dedim gedim görüm dostum nə edir?

Pərvin qaşlarını düyünləyib Elmara baxırdı.

Elmar: Nə var? Darıxa bilmərəm sənin üçün?
Pərvin buna həqiqətən ürəkdən gülmüşdü.

Elmar: Yaxşı zarafat bir yana. Bu gün Dünyayla bufetdə oturmuşduz.

Pərvin: De sən öl?

Elmar: Nc imkan ver görək. Sonra Aydan gəldi. Sən Dünyanı tamam unutdun. Aydanda sənin əlindən tutdu bufetdən çıxardı.

Pərvin: Yooxx, Dünyanı umutmadım. Sadəcə Aydanı bilmirsən şıltaqlıq edirdi.

Elmar: Qulaq as, mən Aydanı yaxşı bilirəm.-deyib göz vurdu.: Hə gəlim əsas məsələyə. Siz gedəndən sonra Damlayla Aygün gəldilər Dünyanın yanına. Nə dedilər bilmədim. Dünya əsəbi idi qalxıb bufetden çıxdı.

Pərvin: Deyirsən yəni məni qısqanıb?

Elmar: Pərvin birdə sözümü kəssən yumruğu ağzının düz üstünnən vuracam.

Pərvin: Pahoo bəyində sözünün qabağında söz demək olmur e. Yaxşı de.

Elmar: Hə, bax belə ağıllı ol. Sonra dərsə girdik. Yəni siz dərsə girdiz mən yox. Onda Dünyanı gördüm. Kolidorda ağlaya-ağlaya gedirdi. Məndə bilmədim heç nə baş verib. Amma məncə səni qısqanıb.

Pərvin: Ağlıyırdı? Ciddi?

Elmar: Yox, zarafat edirəm.

Pərvin: Ehh mənə niyə demədin? Diyərdin yanına gedərdim. Ya sən gedib problemini soruşardın. Bəlkə kimsə nəsə deyib elə qıza?

Elmar: Nə bilim o an ağlım kəsmədi.- Söhbətlərini yekunlaşdırıb evlərinə getdilər. Pərvin öyrənməli idi Dünyanın ağlama səbəbini. Amma necə?
İstər Dünya istərsədə Damla üçün çətin gün olmuşdu. Artıq gecə gəlmişdi. Damla elə hey ağlıyırdı. Sanki sinirləri pozulmuşdu. Ağlıyıb rahatlamaq istəyirdi. Dünya üçün isə sabah çətin gün idi. 3 fənndən kollekvium verəcəkdi. Başını dərslərinə qatıb Pərvinidə unutmağa çalışırdı. Bu aralar Namiqin əmisinin oğlunun xeyir işi