qədər şikayətləndikdən sonra saçını at quyruğu modeldə topladı. Çantasına hansı dərsin olduğuna belə baxmadan iki-üç dəftər qələm və telefonunu "atıb" tələsik halda otaqdan çıxdı...
Həvəssizcə səhər yeməyini yedi. Damlanın bu halı Sevinc xanımın gözündən qaçmadı.

Sevinc xanım: Damla, qızım yaxşı görünmürsən. Xəstələnməmisənki?

Damla: Yox ana. Yaxşıyam. Axşam çox dərs oxumuşam. Az yuxu yatdığım üçün belə görünürəm.

Sevinc xanım: Mənim çalışqan qızım. Özünü belə çox yorma. Heç nə səndən önəmli deyil.. –deyib saçına tumar çəkdi. Anasının bu sözləri Damlanı kövrəltsədə ağlamamaq üçün özünü saxlamışdı. Əlinə keçən qara babet ayaqqabılarını geyinib evdən çıxdı.
Aygün qarayanız qız olsada bu ona xüsusi gözəllik verirdi. İri gözləri, incə burnu onu cəlbedici göstərirdi. Çox sadə qız idi dəbdəbəni cox sevməzdi. Lakin axır vaxtlar artıq böyüdüyünü hiss etmişdi. Ətrafındakı qızların necə özünə diqqət yetirdiyini gördüyü üçün bu ona təkan vermişdi. Bu gün qrup yoldaşları ilə birgə sözləşmişdilərki əyləncəli nəsə bir şey etsinlər. Buna görə özünə xüsusi fikir vermişdi. Saçı dalğalı olduğu üçün çox vaxt onu düzləşdirməyə vaxt sərf etmirdi. Lakin bugün o saçını axşamdan düzləşdirmişdi. Bu saç düzümü ona həddindən çox yaraşmışdı. Hətta o öz özünə artıq saçını tez-tez belə edəcəyi haqda fikirlərədə dalmışdı. O ağ rəngli dizdən bir qədər yuxarı yupka ilə tünd qırmızı rəngdə qısa bel kofta geyinmişdi. Bu rəng onun qara saçı ilə çox gözəl uyğunlaşmışdı. Aynanın qarşısına keçib saçlarını arxasında yellədikcə o özünə daha da güvənirdi. Sadə makyajinda tək gözə çarpan çoxda tünd olmayan qırmızı pamadası idi. Ümumiyyətlə o sadəliyə üstünlük verirdi. Azca hündürlüyü olan hələ ilkini bugün səhər geydiyi babetini geydikdən sonra yemək yemək üçün otağı tərk etdi...
Ailəsi 4 nəfərdən ibarət idi. Anası, atası, bacısı və Aygün. Bacısı ondan balaca idi. Hələ 9cu sinifdə oxuyurdu. Oda bacısının yolundan gedib həkim olmaq qərarı almışdı. Ailəlikcə səhər yeməyini yedikdən sonra