• Bölüm 7.
•
• Bu gündə adəti üzrə güllərinə baxmağa getdi bu zaman bir anlıq qarşılaşdığı mənzərəyə görə donub qaldı. Güllərinin yanında tək bir qırmızı qızılgül var idi. Aygün gülü əlinə aldı. Bu zaman dünən partanın üstündə gördüyü gül ağlına gəldi. Amma yəqin təsadüfdü deyib üstündə durmadı. Gülü isə elə götürdüyü yerə buraxdı. Görən bu həqiqətəndə təsadüf idimi?
• Dünya artıq 5 dəqiqədən çox idiki Damlanın gəlməsini gözləyirdi. Belə hallar nadirən baş verərdi. Dünya həmişə gözlənilən tərəf olmuşdu. Bu dəfə isə gözləyən tərəf olmuşdu. Dünya uzaqdan Damlanı görüb ona tərəf addımlamağa başladı. Artıq qarşı- qarşıya dayanmışdılar.
•
• Dünya: Necə olubki bu gün yubanmısan?
•
• Damla kefsiz halda: Nə bilim biraz yorğunam. – dedi.
•
• Dünya: Belə şey olmaz! Gedib Fərdiylə danışacam. Səni bu cür incitməyə heç cür haqqı yoxdu!
• Damla bilirdiki Dünya dedisə gedib danışar Fərdiylə. Buna görədə: Yox Dünya. İşin olmasın. Mən artıq boş verirəm getsin. Harda qırılır qırılsın......
• Beləcə gəlib universitetə çatmışdılar. Pərvin dünən Dünyanın ağladığını eşidəndən özünü toparlaya bilmirdi. Dua edirdiki onun üzündən ağlamasın. Əgər belə olsa o özünü bağışlaya bilməzdi. Onu incitmək ən son istədiyi şeylər içində idi. Dünyanın qapıdan girdiyini görəndə gözlərinə inana bilmədi. Dünya çox gözəl görünürdü bu ağ donda. Bu don ona qısa olurdu. İmkanı olsaydı onu bütün universitetin gözündən kənar bir yerə aparardı. Dünya manken fiqurası kimi olmasada gözəl fiqura sahibi idi. Pərvin ona baxırdıki birdən qulağının dibində kiminsə qışqırmaq səsini eşitdi. Dönüb refleks olaraq itələmək istəyirdiki bunun Aydan olduğunu görüb dayandı.
•
• Pərvin: Aydan dəlisən? Belə zarafat olar? Kar oldum lap!.
•
• Aydan: Caaannn. Bağışla djanım. Ağlını kimə yaymışdın elə hə?- deyib göz süzdürdü.
•
• Pərvin: Heç..... Heç kimə baxmırdım. Bir məsələ var o haqda düşünürdüm.
•
• Aydan inanmasada: Hmm. Olsun. Gəlmirsən sinifə?
•
• Pərvin: Sən get gəlirəm mən.
• Aydan