başını. Gözünü açan kimi Dünya gəldi ağlına. Özünə əsəbləşdiki dünən o qədər içib Dünyanı unutmaq istəyirdi, bu gün hər şeydən əvvəl Dünya gəlir ağlına. Əlini saata atdı. Çox gec olmuşdu. Yataqdan qalxıb duş almaq üçün vanna otağına keçdi.
Damla hələdə ağlayırdı. Niyə hər kəs onu bu qədər üzürdü? Özünə bu sualı verirdi. Anası Sevinc xanım Damlanın otağına girdi. Gəlib qızının yanında oturub, başına sığal çəkməyə başladı.
Sevinc xanım: Qızım mən ora getmək istiyirəmki hər şey sənin üçün yaxşı olsun. Daha çox təcrübə qazanacağam. Daha çox pul qazanacağam. Səndə ordakı bir universitetdə oxusan daha çox bilik, savad qazanacaqsan.
Damla: Ana, mən heç yerə getmirəm.
Sevinc xanım: Başa düşmədim?
Damla: Sən atasızlıqla nə zülmlərlə gəlmisən buralara. Haqqım yoxdu getmə deməyə amma mən getmək istəmirəm. Mən burdakı bu həyatımı itirmək istəmirəm.
Sevinc xanım nə desin bilmirdi. Biraz sükutdan sonra: Qızım bilirsən mən evin tək uşağı olmuşam. Ona görə nə xalan var nədə dayın. Əmilərin öz doğma yurdlarında Şəmkirdə yaşayırlar. Bibinində imkanı elədə yaxşı deyil. Burda kimlə qalacaqsan?
Damla bir az fikirləşdi. Anası düz deyirdi. Onun qalacaq yeri yox idi. Birdən: Ana, tapdım.
Sevinc xanım: Nəyi tapdın?
Damla: Kimlə qalacağımı.
Sevinc xanım üzündə sual ifadəsi ilə: Kimlə?
Damla gülümsünərək: Dünyayla.

"GƏLƏCƏKDƏN XƏBƏRSİZ...Yazar: