gəlmişdi. Yeməyə başlamışdılar. Arada söhbətləşib gülsələrdə Namiqin gözləri bəzən Dünyada kilitlənib qalırdı. Dünya bunu hiss edirdi və çox utanırdı. Hər dəfə bu baxışlardan qurtulmaq üçün yeni söhbət açırdı.
Yemək bitdikdə Dünya: Mən bu gün çox yorulmuşam. Dünəndə dərslərimə görə gec yatmışam. Bəlkə qalxaq?
Namiq: Niyəsə mənlə görüşəndə həmişə işin çıxır.
Dünya: Mənim işim çıxmır sən səhv vaxt seçirsən.-deyib təbəssüm etdi. Bu saat tək istədiyi evə getmək idi.
Namiq: Yaxşı, nə deyim. Qalx gedək. - Qalxıb restorandan çıxdılar. Yol boyu Dünya pəncərədən şəhəri seyr etmişdi. Gəlib Dünyagilin evinə çatdılar.
Dünya: Çox sağol hər şey üçün. Gecən xeyirə.
Namiq: Dəyməz. Xeyrə qarşı.
Dünya darvazadan içəri girənə kimi Namiq getmədi. Darvazanın qapısını örtəndə Dünya maşının səsini eşitdi. Açarı ilə qapını açıb evə girdi. Hamı ilə salamlaşdı. Atası divanda oturmuşdu. Üz ifadəsindən Dünyanın bu qədər müddət evdən kənarda olmasından xoşu gəlmədiyi bəlli olurdu. Otağına qalxıb Damlaya zəng vurub necə olduğu haqda soruşdu.
Damla: Dedim axı. Daha ağlamaq yoxdu. Nə olur olsun. Yoruldum. Bezdim.
Dünya: İnşaAllah sənin üçün ən yaxşısı olar.
Damla: Hə məni boş ver de görüm nələr olub bu gün? - Dünya olanları ona danışdı. Pərvinlə olan hadisələri dedikdə Damlanın azda olsa kefi özünə gəldi. Amma Namiqin baxışlarını dünya unuda bilmirdi. Düşünürdüki Namiq ona heç vaxt pis gözlə baxmaz. Amma Damla bunun əksini deyirdi. Bunu isə bizə zaman göstərəcəkdi. Ağır bir gün olmuşdu. Dünya başını yastığa qoyan kimi yuxuya getdi Damladan fərqli olaraq. Damla elə hey fikirləşirdi. Sosyal şəbəkələrdə tez-tez hamının rastına çıxan bir söz vardı:" Sənlə olmur, Sənsizdə bacarmıram." Damla elə hey bu sözü təkrarlıyırdı. Onu görməsə darıxırdı. Amma Fərdi onu çox incidirdi. Elə bu düşüncələrlə yuxuya getdi. Günəşin al şəfəqləri ilə Damla gözünü səhərə açdı. Qalxıb duş kabininə girdi. Uzun müddət suyun altında oturdu. Bu onu sakitləşdirirdi. Yubanmamaq üçün duşdan çıxdı. Bu gün gözəl