ciddiyə almaz, hər şeyi gəlib keçici görərdi. Damla Fərdinin bəzi səhvlərinə susdu. Amma kaş susmazdı. Susduğu üçün Fərdi indi dahada qəliz insana çevrilmişdi....
Qızlar görüşüb yola düşdülər. Budur universitetə gəlib çatmışdılar. Fərdidə Damla ilə Dünyanın görüşdüyü yeri bilirdi. Birlikdə gəldiklərini görüb məcbur çıxışı gözlədi. Dərslər öz axarında keçirdi. Tənəffüsdə yenə bufetə endilər. Çox keçmədən Pərvinlə Elmarda gəldi. Bu zaman Dünyanın telefonuna zəng gəldi. Zəng edən Namiq idi. Dünya gülümsünüb telefonu açdı. Danışıqları sırasında arada Namiq zarafatlar edirdi. Dünyada buna ürəkdən gülürdü. Pərvin onsuzda dünəni unutmamışdı. Üstünə birdə bu gəldikdə masadan qalxıb sürətlə bufetdən çıxdı. Elmarda arxasından çıxdı.
Elmar: Pərvin. Pərvin dayan.
Pərvin isə sanki eşitmirdi Elmarı. Elmar gəlib ona çatdı: Demirəm dayan? Nə oldu axı birdən?
Pərvin əsəbi tonla: Görmürsən xanımı! Bu qızı başa düşmürəm. Heç cür başa düşmürəm.
Elmar: Niyə pis fikirləşirsən? Bəlkə kimdisə qohumlardandı ya anasıdı?
Pərvin: Elmar hansı qız anası yada qohumu ilə elə qəhqəhələrlə danışar? Yəqinki elə dünən maşınına mindiyi həmin it oğludu.
Dərs bitmişdi artıq. Damla öz evlərinə girdikdən sonra Fərdi Dünyanın qarşısına çıxdı: Salam Dünya necəsən?
Dünya: Sağol yaxşıyam.
Fərdi: Dünya bağışla narahat edirəm amma səndən başqa heç kim Damlanı mənə gətirə bilməyəcək. - Dünya təəccüblə Fərdiyə baxırdı.
Fərdi: Xahiş edirəm mənə kömək et. Çox peşmanam.
Dünya: Fərdi bağışla ama sənə kömək edə bilmərəm.-deyib yoluna davam etmək istədi.
Fərdi: Dünya nə olar etmə belə. Sən özündə bilirsən Damla məni sevir. Söz verirəm incitməyəcəm onu. - Fərdinin bu sözlərinə Dünya inanmasa da sözsüzki Damlanın yaxşılığını istəyirdi. Onun acı çəkməsini istəmirdi. Fərdiylə razılaşdı.
Dünya: Hə. Nə edə bilərəmki mən?
Fərdi: Gəl belə ortalıqda danışmayaq. Bir kafeyə gedək hə?
Dünya: Mənim vaxtım yoxdu Fərdi. Evə gecikirəm. Sözünü burda de.
Fərdi: Yaxşı. Bax sən sadəcə Damlanı mənə gətir.