ondan incimiyib.
Dünyaya əl edib: Sağol- dedi. Arxadan Fərdi : çox sağol Dünya.- dedi. Dünya başı ilə sağolu qəbul edib uzaqlaşdı. Damla özünü Fərdinin yanında güvəndə hiss etsədə içində bir sıxıntı olurdu. Bu sıxıntının səbəbini isə heç özüdə bilmirdi.
Damla heç nə demədən dənizə baxırdı. Fərdi Damlaya yaxınlaşdı Damla isə yerindəcə qalmışdı, heçnə demirdi. Fərdi Damlanın əlini öz əlləri arasına aldı. İlk başda Damla əlini çəkmək istəsə də hisslərinə qarşı çıxa bilmədi.
Fərdi: Damla mən bu günə qədər sənə çox haqsızlıq etmişəm ancaq ürəyimdəki yerini, sənə olan sevgimi bilirsən. Beynim mənlə oyun oynayır. Üreyimi ixtisara salır. Mən ancaq ağlımla hərəkət edirəm. O an sevgimi belə unuduram. Ancaq sənə söz verirəm birdə belə bir şey baş verməyəcək. Sən mənim hərşeyimsən. Dəyərlimsən. Xahiş edirəm məni bağışla.
Damlanın gözləri dolmuşdu o an donub qalmışdı nə deyəcəyini bilmirdi. Fərdi Damlaya daha da yaxınlaşdı. Damlanın ağlında hələdə Fərdinin dediyi o gözəl sözlər dolanırdı. Fərdinin nəfəsini saçlarında hiss etməsi ilə Damla özünə gəldi. Damla heç nə demədən Fərdini qucaqladı. Bir müddət belə qaldıqdan sonra Damla dedi: Birazda belə möhkəm qucaqlasan evə sağ gedib çıxmayacam. - Fərdi bu sözə güldü. Damla onunla zarafat etmişdi. Deməli həqiqətən aralarındakı buz azda olsa ərimişdi. Əyilib Damlanın burnundan öpdü. Damla bunu gözləmirdi. Qızarıb başını aşağı saldı. Bir müddət sakitcə dənizə qulaq asdılar. İnsana hüzur verən həmin dalğaların səsinə.
Damla bu səssizliyi pozdu: Artıq gecdir dərs çıxışıdı mən gedim.-dedi.
Fərdi: Bundan sonra tək gedib gəlmək yoxdu. Hər yerə birlikdə gedəcəyik. Gəl mən səni aparım. -Damla Fərdinin belə dəyişməsinə sevinirdi. Düşünürdüki onu səhv tanımayıb. İçindən Allaha şükürlər edirdi. Qalxıb birlikdə yola düşdülər. Artıq evə gəlib çatmışdı. Üzündə uzun zamandır görülməyən böyük bir təbəssüm ilə içəri girib anasını öpdü.
Sevinc xanım təbəssüm edərək : Mənim dəli qızım. Allah həmişə səni belə şad etsin.
Damla : Amin gözəl