i çox yorulursan. Dərslərinə görə gec saatda yatırsan. Dedim biraz istirahət edəsən.
Damla: Ata, sən nə yaxşı evdəsən?
Rasim bəy: Qızım, gəl otur. Ananla sənə deyəcəklərimiz var.
Atasının üz ifadəsinə baxdıqda, Damlanın içini qorxu hissi bürümüşdü. Keçib əyləşdi.
Rasim bəy: Qızım , bax sən artıq böyümüsən. Hər şeyi çox yaxşı dərk edirsən. Güman edirəmki indi sənə deyəcəklərimidə başa düşəssən.
Damlanın içindəki o sevincin yerini yenə qorxu almışdı. Amma bu daha pis qorxu idi.
Rasim bəy sözə davam etdi: Qızım anana Londondan təklif gəlib. 5 ay müddətində orda qalıb işləyəcək. Əgər ordakı baş həkim anandan razı qalsa həmişəlik burda qal deyəcək. Özün bilirsən. Anan bu mərtəbəyə gəlmək üçün nə əziyyətlər çəkib. İstəmirikki onun bu əziyyəti yerdə qalsın.
Damla: Yox, mən sizsiz burda qala bilmərəm.
Rasim bəy: Qızım, xaiş edirəm qulaq as. Bax onsuzda dərsin bitməsinə az qalır. Sənində dərsin bitsin birlikdə gedək. Həm səndə istirahət etmiş olarsan. Əgər baş həkim ananın işini bəyənsə sənidə ordakı bir universətetə gətirdərik. Təbiikidə tək baş həkimin bəyənməsi ilə olmur. Bizdə baxacağıq. Şəraitdən razı olsaq qalacağıq. Damla artıq göz yaşlarını tuta bilmirdi. Bəs o Londona getsə Fərdiyə nə olacaqdı? Bəs Dünya? Bəs digər sevdikləri? Universiteti, həyatı? Niyə heç kim ondan fikrini soruşmurdu?
Damla ayağa qalxıb: Siz hər şeyi danışmısız artıq. Mənim nəsə deməyimə ehtiyac yoxdu.-deyib otağına qalxdı. Çox incinmişdi. Yatağa uzanıb ağlayırdı. Nişana getməmək qərarına gəldi.
Dünyagil artıq evə çatmışdılar. Saat 14:45 idi. Saat 17:00'da kafedə olmalı idilər. Buna görədə geyim üçün tələsmirdilər.
Pərvinin isə saatın neçə olduğunda xəbəri yox idi. Dünən gec saata qədər Elmargildə idi. Evə gec saatda gəlmişdi. Belə hadisələr tez-tez baş vermədiyi üçün atası Yalçın bəy, heç nə deməmişdi. Dünən ilk dəfə idiki bu qədər çox içki içmişdi. Dünya ağlından çıxmasada onu unutmağa cəhd göstərirdi. Axırki oyanmışdı. Başı çox ağrıyırdı. Yastıqdan qaldıra bilmirdi