n qarşısında gücsüzləşmişdi.... Asim anidən onun dodağlarına yapışdıqda Şəbnəm daha heçnə edə bilmirdi.
...Ramalla Aynur otağdan onların səsini duyarkən Ramal artıq öz sözünə başlamaq istəyir.
-Aynur
-bəli
...Ramal artıq bütün cəsarətini toplayaraq:
-Aynur, dünən etdiklərim üçün üzr istəyirəm. Anidən bilmədim necə oldu.
..Aynur onun sözünü yarı da kəsərək:
-üzrə ehtiyyac yoxdur,içmişdiniz, insan o zaman nə etdiyini,nə dediyini bilmir.
-mən ürəyimdəkiləri dedim, indi də deyirəm,ancaq sənin həyatına müdaxilə etmək istəmirdim, bir az çəkinirdim ki,bəlkə həyatında başqa birisi var.
...Ramal bir azca da ona yaxınlaşıb əlini tutaraq:
-Aynur,mən səni sevirəm...
..Aynur Ramalın bu etirafı qarşısında donub qalmışdı, ürəyində hər nə qədər Ramalı sevsə də, anidən deməyə çəkinirdi. Dərindən nəfəs alıb uzun-uzun fikirləşirdi. "Mən də" kəliməsini deməyə cəsarəti çatmırdı və bu zaman Ramala zəng gələrkən Aynur ekranda Kəmalənin nömrəsini görərkən içində yenidən şübhə yaranmışdı.
...Şəbnəm isə bu anın sehrindən çıxaraq Asimi itələyərək ona sərt bir şillə vurduqda:
-alçaq, yalancı , nə haqla məni öpərsən?
-sən də qarşılıq verdin.
...Şəbnəm daha da qəzəblənərək:
- rədd ol get burdan
...Asim qapıdan çıxarkən:
- Şəbnəm, ən azından bildim ki, məndən ötrü çox darıxmısan. Sən hər zamankisi kimi gururun üzündən içindəkiləri deyə bilmirsən
-mən sənin üçün oyuncaq deyiləm, məni at get, ayrılaq de, sonra qayıt gəl, heçnə olmamış kimi barışaq. Get özünə başqa oyuncaq tap.
-nə desən də, səndən əl çəkməyəcəm, sən yalnız mənə məxsussan, heç vaxt qoymaram məndən başqasına qismət olasan heç vaxt!!!
...Asim Ramalın yanına gəlib gedək Ramal dedikdə Ramal Aynurun ona bir kəlimə demədən susmasından tədirgin olmuşdu. Bəlkə də belə tələsdiyi üçün özü də peşmanlıq hissi yaşayırdı. Asimlə birlikdə gedərkən Şəbnəm otağa gəlib Aynurun səssiz-səmirsiz olduğunu gördükdə:
-Aynur, nə oldu? Nə danışdınız?
...Aynur ayağa qalxıb yaşa dolmuş gözünü xəfifcə silərək:
-dedi ki , səni çox