sevindim,gələn il artıq uşaqlarınız olar
-gələn il nədir,azdır,ən çoxu 1-2 aya. Abartma...
-bəs sonra? Sonra nə oldu? Nə danışdınız?
-ayaq səsləri eşitdim,kimsə gəlirdi dərhal otağdan çıxdım. Sonra dərs falan, çıxanda dedi ki, təəssüflər olsun ki,evin burdadır,yoxsa ötürərdim səni.
-hələ də inana bilmirəm, sonunda qovuşdunuz
-sağ əlim sənin başına, bu cəsarətdən bir az sənə də lazımdır
...Şəbnəm bilməyərək "in şa Allah " deyib dərhal sözünü geri çəkib:
-yemək hazırlamışdım,gəl yeyək.
...Şəbnəm mətbəxə gedərkən Aynur öz-özünə:
-səni Asimla barışdırmaq mənlikdir. Gözlə sən..
...2 saat sonra Aynurla Şəbnəm tv izləyərkən bir xeyli oturub söhbət etdikdən sonra:
-mən otağa keçim canım, çox yorğunam.
-keç quzum
..Şəbnəm otağa gəlib qapını örtüb pəncərəyə yaxınlaşır. Uzun-uzun çöldəki mənzərəni, gələn-gedən insanlara baxıb, yola baxıb gözləri yol çəkir. Ürəyi Asimlə hər nə qədər barışmaq istəsə də,ağlı ona mane olurdu. Uşaqlıqdan onun adəti idi ki, ürəyindəkini heç kəsə istəsə də , deyə bilmirdi, onu başa düşməyəcəkləri üçün çəkinirdi. Az sonra dəftərlə qələm götürüb stula əyləşərək ürəyindəkiləri bir-bir kağıza tökməyə başlayır. Yazmağa başladıqda gözləri də yaşarır.
- "ağlımmı yoxsa qəlbimmi? Bu suala cavab tapa bilmirəm. Ağlımı seçsəm,daha çəkici olar, daha doğru olar,hislərimi seçsəm ,bəlkə də,yenə üzüləcəm. Onsuz üzülürəm. Ən azından ağıl insanı qəlb qədər yormur....Bu həyatda sevginin,dostluqun ,hər şeyin sonu var bircə xatirələrdən başqa. Xatirələr daima bizimlədir. Kim səni qoyub getsə də,xatirələr səni yalnız buraxmaz. Bir zamanlar, yəni xoş günlərimdə gözəl keçmiş anlarımı düşündükcə yenidən o xoşbəxtliyi yaşayırdım,ancaq indi ele deyil. O anları hər düşündüyümdə ürəyim yanır,elə yanır ki,sönməyəcək dərəcədə. .
Hər kəs həyata öyrənmək üçün gələr,ancaq mən getmək üçün gəlmişəm... Sənə qayıtmasam da, sevəcəm səni. İnsanın ağlı olmadıqda azdan-çoxdan yaşamağı bacarar, bəs ürək? O artıq yoxdursa, sadecə ölmək var və geriyə yalnız xatirələr