r qalır..
...Şəbnəm bunları yazdıqca hönkür-hönkür ağladıqda dəftərin arasından Asimin şəklini çıxardıb:
-qəddar,zalım. Sən məni məhv etdin, indisə heçnə olmamış kimi həyatıma gəldin.
... Şəbnəm Aynurun gəldiyini hiss edib dərhal şəkili gizlədib dəftəri yuxarı qoyduqda gözlərini silir. Aynur otağa girib Şəbnəmə diqqətlə baxıb:
-ne edirsən,quzum?
-telefona göz atıram ki,nə var,nə yox
...Aynur Şəbnəmin yanına gəlib:
-ağlamısan sən?
...Şəbnəm yalandan inkar edib gülərək:
-kim? Mən? Nə ağlamaq, sadecə yorğunam
-hə,hə, inandım.
-yaxşı da
-Asim yenidən həyatına girdiyi gündən çox dəyişmisən,o gülən,danışan Şəbnəm gedib başqası gəlib..Mən ki sənə hər şeyimi deyirəm, sən niyə demirsən?
...Şəbnəm artıq özünü tuta bilmir, Aynuru qucaqlayıb hönkür-hönkür ağlamağa başlayır.Aynur üzülərək:
-can, qurban olaram sənə, ağla,ürəyin boşalsın.
...Şəbnəm:
-onu unutmuşdum, yenə gəldi, elə bil gəlməyi ilə əzab gətirdi mənə.
- hamsını unut getsin, barışın,xoşbəxt olun, mən bilirəm ki , o səni nece sevir.
-mən onu bağışlasam, yenə məni incidəcək bir şey edəcək qorxuram.
-quzum, sevirsənsə elədir,bunu qəbul etmək lazımdır, bu həyatda qəmsiz-kədərsiz sevmək olmur ki...Ən əsasıda ki, o səni unutmayıb,səndən üzr istəyir,yalvarır..
-mən gedim üzümü yuyum.
...Şəbnəm gözlərini silərək otağdan çıxdıqda Aynur dəftəri götürüb vərəqləməyə başlayır. Arasındakı kağızı götürüb Şəbnəm yazdıqlarını oxuduqdan sonra telefonunu götürüb şəklini çəkib dəftəri yerinə qoyur.
.......Kəmalə evə gələndən qorxudan hələ də tir-tir titrəyir. Heç gözləmədiyi anda gözləmədiyi insanın onu hədələməsi onun üçün pis bir sürpriz olmuşdu. Öz-özünə :
-yox,Ramal deməz bunu, o elə oğlan deyil. Of,nə edəcəm mən. Nə edim,necə edim ki,mən də Ramalı qorxuzacaq bir şey tapım. Bəlkə Aynura yaxınlaşmaqa çalışım, şirin dilə tutaraq onun ağzından söz alım... Sonra da..... Məni hədələyən insan hələ də,anasının qarnından çıxmayıb...

XOŞBƏXTLİYİMƏ SƏNİN ADINI VERDİM...Yazar: