ı olduğunu gördükdə isə gülməkdən gözündən yaş gəlirdi artıq.
•
• Pərvin gülərək: Ayı və çöl siçanı. Necədə bir-birlərinə bənzəyirlər hə?
• Dünya əsəblə arxaya dönüb addımlamağa başladı.
•
• Pərvin tez qaçıb qolundan tutaraq: Yaxşı, yaxşı küsmə. -desədə hələdə gülürdü.
•
• Dünya ona baxıb: Gülmə! Ehh gülmə dedim!- desədə artıq özüdə gülürdü öz halına.
Birlikdə danışmadan uşaqların yanına gəldilər. Damla onları görən kimi tez yanlarına getdi: Dünya haralardasan?
Pərvin heçnə demədən oradan uzaqlaşdı. Dünya isə bir sağolda deməmişdi.
Damla: Hey nə olub ağzın qulaqlarında hə?- deyib göz vurdu.
Dünya gülümsünüb: Heç nə olacaq. Sən demisən deyə arxamca gəlib.
Damla: Mən? Mən nə demişəm?
Dünya: Sən Pərvinə deməmisənki “Dünya yoxdu ortalıqda. Bax gör hardadı?”
Damla: Mən yooxx. Mən sənin yoxluğunu hiss edəndə Pərvində yox idi ortalıqda. Dedim yəqin o günkü söhbəti danışırsız. Axtarmadımda heç.
Dünya anlamışdı. Pərvin deməli onu izləmişdi. Içində kəpənəklər uçurdu sanki. Çox sevinmişdi bu vəziyyətə. Amma Aydanı görən kimi Pərvin onla yenə soyuq rəftar etmişdi. Heç nə demədən onların yanına getmişdi.
Aydan isə görünür Pərvinin bu qədər müddət ortalıqda olmamasından heç xoşu gəlməmişdi.
Beləcə bu günündə sonuna gəlmişdilər. Artıq evə qayıtmaq vaxtı idi. Gəlib evlərinə çatmışdılar. Meşədə gəzişməkdən ayaqları ağrıyırdı. Yatağa uzanan kimi yuxuya getdi o yorğunluqla hər ikisi.
Aradan bu qədər zamanın keçməsinə baxmayaraq Fərdi hələdə Damlaya nə zəng vurur nə də msj yazırdı. Damla gec olsada dözməyib Fərdiyə zəng etdi.
Fərdi: Alo.
Damla: Fərdi hardasan? Neçə gündü nə zəng vurursan nə msj yazırsan. Bəlkə mən ölmüşəm. Heç zəng vurmağada əlin gəlmir!
Fərdi universitetə qəbul olandan arada içki içirdi. Dostları ilə olduğu üçün daha da çox içmişdi.
Fərdi: Damla sora danışarıq indi gecdi .- dedi və zəngi bağladı.
Damla telefon əlində donub qalmışdı. Əsəbdən dişlərini sıxmışdı. Telefonu yatağa atdı. Pəncərənin qarşısında oturdu: Axı Fərdi mənə söz