• Bölüm 11.
•
• Pərvin Aydan və siniflərindən 2-3 uşaqda tələbələr içində idi.
•
• Dünya: Damla yuxu görürəm hə?
•
• Damla: Diyəsən o yuxunu məndə görürəm.
•
• Dünya ayağını yerə döyərək: Off, xəyal edirdimki güya hüzur dolu bir gün keçirim. Diyəsən Pərvindən qurtuluşum yoxdu.
•
• Damla gülüb: Bəlkə qismətindi sənin hə?
• Dünyanın istəmədən dodağı qaçmışdı. Sonra Pərvinin yanındakı Aydanı görüb üzü yenə düşmüşdü.
• Artıq getmək vaxtı idi. Hər kəs avtobusda yerini aldı. Ancaq Pərvin, Aydan və bir neçə başqa tələbə öz şəxsi maşınları ilə avtobusu izləyirdilər. Aydan, Pərvin və Elmar eyni maşında idilər. Görünür Pərvin hələ dərs çıxarmamışdı o günkü söhbətdən. Dünya öz-özünü tənbeh edirdiki Pərvinə qəti baxmayacaq, ancaq deyib-gülüb, əylənəcək. Görək bu dediyi sözə əməl edə biləcəkmi?
• Artıq meşənin ortasında idilər. May ayının əvvəlləri olduğu üçün hər yer yamyaşıl idi. Buranın abu-havası insana hüzur bəxş edirdi. Avtobusdakı lazımlı əşyaları köməklik endirdilər. Hərə bir işlə məşğul idi: ocaq qalayanlar, süfrəni düzəldənlər, somovarı qaynadanlar, boş-boş fırlananlar və dayanmadan şəkil çəkdirənlər. Artıq bir saata yaxın müddət idiki burada idilər. Aydan ilə Pərvin voleybol oynayırdılar. Pərvinin gözü isə Dünyanın üstündə olsada Aydanla deyib- gülürdü.. Dünya nə qədər özünü tənbehləsədə yenədə əsəbiləşmişdi. Pərvini tanımaq olmurdu. Sanki bir neçə həftə əvvəl Dünyayla o söhbətləri edən insan o deyildi. Dünya əsəbiləşdiyini heç kəs bilməsin deyə oradan biraz uzaqlaşmaq qərarını aldı. Dağın ətəyinə yaxın bir yerdə oturdu. Ətrafını çoxlu otlar almışdı. 10-15 dəqiqə olardıki burada xəyallara dalmışdı. Onu xəyallarından otların dibindəki xışıltı səsi oyatdı. Ayağa qalxıb "Ayı"-deyə qışqıraraq qaçmağa başladı. Gözü arxada idi. Qarşısına bir maneə çıxsaydı gümanki görməyib yıxılıcaqdı. Olduğu yerdən 30-35 addım uzaqlaşmışdıki sərt birşeylə toqquşub arxası üstə otlara yıxıldı. Qorxudan gözünü aça bilmirdi. Elə bilirdi ayı ilə toqquşub.
•
•