n heç bir məna kəsb etmirsən.
Riyad bir əlini başımla eyni məsafədə liftin boz..öz gözləri ilə bir ahəng yaradan divarına dayadı.
R:Birdə təkrar et.
Əsməyə başlamışdı dizlərim..deyəsən,dodaqlarım da əsirdi.Axı niyə bu yaxınlıq məndə həyəcan doğururdu?İlahi,bu hala nifrət edirdim.Məncə,bütün bunlar təcrübəsizlik idi.Mənim artıq iyirmi üç yaşım var idi və mən hələ sevgilisi qalsın,heç oğlan dostum olmamışdı.Baxışlarımı gözlərindən çəkərək gah onun dodaqlarına,gah yenidən gözlərinə aparırdım.And olsun bu jesti edən Jalə mən deyildim!O da hazır dayanmışdı,bir az da yaxınlaşsam dodaqlarıma bir öpüş qonduracaq və məni bu istəkdən azad edəcəkdi.Bu istək iyrənclik idi amma..sevgi olmasa ehtiras sadəcə vəhşilikdir.Mən vəhşi deyiləm!Bəs aşiqəm?..Riyadın mənə yaxınlaşdığı an qapılar açıldı və mən onu sərt olduğu qədər də incə hərəkətlə özümdən uzaqlaşdırdım.Qapıdan çıxdığım an əlimdən tutaraq məni özünə tərəf çəkdi və fısıldadı.
R:Marafon yürüşünün yaranmasına səbəb olan əhvalatı bilirsən?Əsgərlərdən biri qalibiyyət xəbərini vermək üçün qaçanda o qədər çox məsafə qət edir ki,ürəyi partlayıb ölür..Qaç,Jalə..özündən də,məndən də bacardığın qədər qaç..
Ağciyərlərimdə oksigen aclığı yaranmışdı artıq.Bir addım geri çəkilərək qapıların bağlanması üçün düyməni basmağını gözlədim..amma saniyələr..dəqiqələr keçdi o düyməni basmadı və liftin divarına söykənərək məni izləməsi bir son tapmadı.
J:Riyad,məndən nə istəyirsən?Fikirlərimi qarışdırırsan.
Düymələri basdığını görəndə bilmədim niyə amma özümü liftə atdım.Bunu edəcəyimi bilirmiş kimi məni özünə çəkdi və dodaqlarıma yumuldu.Hər şey elə qarışmışdı ki..Gözlərim yumulu idi.Dodaqları..yenə eyni dad,qadağan olunmuş,amma dadlı bir meyvə.Getdikcə hər şey daha da mürəkkəbləşirdi.Bədənim gah yay kimi gərilir,gah da ox kimi boşalırdı.Qapılar açılsa da Riyad məni buraxmadı.Mən də buraxmaq istəmirdim..niyə?Lənət olsun bilmirəm,sadəcə istədiyimi bilirdim.Mən xoşbəxt hiss edirdim özümü. Nəhayət,xeyli nəfəssiz qaldıqdan sonra məni buraxdı