idi.Lənət olsun!Qabı yerə ataraq geriyə sıçradım və əlimi ağzıma sıxararaq qorxunun yaratdığı hıçqırıqları boğmağa çalışdım.Sonra tez də qabı əlimə alaraq açdım və budur..uşaqlıq sevincim:ağ donda rəqs edən balerina.Çox balaca..incə qız.Bunu mənə atam almışdı onunla birlikdə keçirdiyim son ad günümdə.O..o bizim evə girmişdi..anamın,atamın yanına..Dayıma yaxın ola bilərdi.O bir kabus kimi məni izləyirdi.İt oğlu!Hirslə balaca mücrünü havaya qaldırıb divara çırpmaq istədim,lakin masanın üzərinə sərt şəkildə qoydum və başımı da mücrünün üstünə qoyaraq hönkürtü ilə ağlamağa başladım. Bir müddət ağladıqdan sonra beynimə gələn ani sualla irkildim.Cəld qutunu əlimə alaraq içinə baxdım:gözlədiyim kimi bir not-"Bir,iki,üç..qaç,gizlənpaç".Üzümü turşudaraq vərəqi əzərək bir kənara atdım.Sonra isə kiçik audio səs yazana "oynat" düyməsinə basan kimi mənə heç də yad olmayan cümlələri eşitdim"Bu mənəm Karla".Səs robotlaşdırılmışdı.O mənimlə bir ölkədə idi..Az öncə yaşadığım binanın tam qarşısında idi və mən əli-qolu bağlı şəkildə,sanki heç bir həyati təhlükəsi yoxmuş kimi hərəkət edirdim.

Fransa.Paris.20:38.Cənab X.

Katibəsinin incə əlləri ilə açdığı köynəyi düymələyərək notbukda dizləri üzərində oturmuş və qorxaraq geri sıçrayan Jaləni izləyirdi Cənab X.Hə,bu mücrünü məxsusi olaraq Azərbacandan,məhz Jalənin evindən gətirtmişdi.Hər zaman Cənab X-ın yanında olan Təmruz taksidə Jaləni şübhələndirmədən ağzını yoxlaya bildiyi kimi mücrünü də heç kəsin ruhu incimədən gətirmişdi.Hə,Jalə yumaq kimi yığılmağa başlamışdı artıq."Lənət olsun,niyə hər şeyi gedib polisə danışmır?Niyə heç ailəsindən də kömək istəmir Jalə?"-sualına cavab axtarırdı Cənab X yenidən. Qürur..Cənab X bu qadında olan qürura
..hə,heyran idi.Başını həmişə dik tuturdu.Çox asanlıqla Jalənin valideynlərinin hələ o uşaq ikən ayrıldığını öyrənmişdi.Jaləyə..acımamışdı,amma məzlum olmaq əvəzinə bu qədər güclü olması onun xoşuna gəlirdi.Atası..heç ağlına da gəlməzdi ki,bu şərəfsiz indi onun oyuncağı olan bu məğrur