İmam Səccad (ə) Kərbəlada xəstə və zəif olduğu üçün əsirlərin məsuliyyətini Həzrət Zeynəb (s.ə) öz üzərinə götürmüşdü. Lakin buna baxmayaraq, dördüncü İmam Səccad (ə) Əhli-beytin (ə) hərəmini var gücü ilə qoruyurdu.Əsirlər Kufəyə daxil olan zaman böyük insan toplumu onlara tamaşa etmək üçün yığılmışdı və onlar əsirləri görən zaman nalə çəkməyə və ağlamağa başladılar. İmam Səccad (ə) onlara buyurdu: “Siz bizim halımıza nalə çəkib ağlayırsınız, bəs bizləri kim öldürdü?!”.
Əsirlər İbn Ziyadın (lən) sarayına aparılan küçələrdən keçəndə, Əhli-beyt (ə) insanlara moizə edirdi və İmam (ə) öz atasının kim olduğunu bəyan edərək, Kərbəla müsibətindən danışırdı. Kufəlilər İmam Hüseynlə (ə) bağladıqları əhdə vəfa etmədiklərinə görə xəcalət çəkirdilər.
İmam Səccad (ə) onlara buyururdu: “Ey insanlar, hər kim məni tanıyır, məni tanıtmağa ehtiyac yoxdur. Hər kim məni tanımır, indi mən özümü tanıdacağam. Mən Əli ibni Hüseyn ibni Əli ibn Əbutalibəm (ə). Mən o kəsin oğluyam ki, Fəratın sahilində heç kimin haqqını tapdalamadığı halda başını kəsdilər. Mən o kəsin oğluyam ki, onu əziyyətlə öldürdülər. Ancaq o, səbir etdi və həmin iftixar bizim üçün kifayətdir. Ey insanlar! Sizi Allaha and verirəm, məgər unutmusunuz ki, sizlər atama məktub yazdınız və sizə tərəf gələn zaman ona hiylə qurdunuz?! Siz atamla əhd bağladınız və onunla beyət etdiniz. Ancaq beyətinizi sındırdınız və onu öldürdünüz. Ona görə siz həlak olun və axirətə göndərdiyiniz bu azuqə ilə həlak olun!”.
Bu sözlərdən sonra insanların naləsi göyə ucaldı və bir-birinə dedilər: “Vay olsun bizə! Təəssüf olsun bizə! Peyğəmbərin (s) əziz oğlunu öldürərək və Əhli-beytini (ə) əsir tutaraq, özümüzü ən ağır cəzaya düçar etdik”.
Sarayda İbn Ziyad (lən) İmama (ə) üz çevirib dedi: “Sən kimsən?”. Buyurdu: “Mən Əli ibn Hüseynəm (ə)”. “Məgər Allah Əli ibni Hüseyni (ə) öldürmədi?”. İmam (ə) susdu. İbn Ziyad (lən) dedi: “Nə oldu, niyə susdun?”. İmam (ə) buyurdu: “Bir qardaşım var idi ki, onun da adı Əli idi və insanlar onu öldürdülər”.