İbni Ziyad (lən) dedi: “Allah onu öldürdü”. İmam (ə) yenə susdu. Məlun dedi: “Niyə danışmırsan?”. İmam (ə) buyurdu: “Allah canları ölən zaman alır. Heç bir nəfs Allahın izni olmadan ölməz”. İbni Ziyad (lən) dedi: “Allaha and olsun ki, sən də onlardansan”. Sonra yanındakı əsgərə dedi: “Vay olsun sənə, onu öldür!”.
İbn Ziyad (lən) İmamın (ə) möhkəm məntiqi qarşısında heç nə deyə bilmədi və ona görə də onu bu yolla susdurmaq istədi. Lakin xanım Zeynəbin (s.ə) fədakarlığı nəticəsində İmam Səccad (ə) sağ qaldı.
Yezid (lən) də İbn Ziyad (lən) kimi İmam Hüseynin (ə) ölməsini Allaha nisbət verir (nəuzubillah!). Sonra üzünü İmam Səccada (ə) çevirib, deyir: “Ey Əli! Allahın atan Hüseynlə (ə) etdiklərini necə görürsən?”. İmam (ə) buyurdu: “Allahın qəzasını səma və yerin xilqətindən əvvəl gördüm!”. Yezid (lən) də bir neçə nəfərin təklifi ilə onu öldürmək istəyir. İmam (ə) buyurur: “Ey Yezid! Onlar Fironun tərəfdaşlarının əksinə təklif verdilər. O zaman ki, Firon Musa (ə) və Harun haqqında onlarla məsləhətləşir, onlar deyirlər: “Musanı (ə) və qardaşını burax getsin! Fasiqlər belə peyğəmbərlərin övladlarını qətl etdirmir””. İmam (ə) bu yolla məluna başa salır ki, o, Firon və onun tərəfdaşları kimidir. Yəni, əgər İmamı (ə) öldürsə, öz fasiqliyini aşkar edəcək. Bu yolla Yezidi (lən) silahsızlaşdırır.
İmam (ə) buyurdu: “Əgər Peyğəmbər (s) məni bu halda görsəydi, nə güman edərdin?”. Yezid (lən) əmr edir ki, onun zəncirlərini açsınlar. Sonra Yezid (lən) xətibə işarə edir ki, Müaviyəni (lən) tərifləsin və İmam Hüseyni (ə) təhqir etsin. Bu işi görən zaman İmam Səccad (ə) fəryad çəkdi və buyurdu: “Məxluqun razılığını Xaliqin qəzəbi qarşılığında satın aldın. Ona görə də yerini atəşlə dolu bil”.
Sonra buyurdu: “Mən o kəsin oğluyam ki, öz qanına boyandı. Mən Kərbəlada başı kəsilənin oğluyam. Mən o kəsin oğluyam ki, zülmətdəki bütün pərilər ona ağladılar və səmadakı quşlar ona növhə dedilər”.
Bu zaman insanların naləsi ucaldı və Yezid (lən) qorxuya düşdü. Azan deyənə əmr etdi ki,