Hekaye
"Ratatuy"

Fikirlərinizi qarışdıracaq bir sevgi hekayəsi.

Bolum 14

Müqavimət göstərməyin mənasız olduğunu başa düşüb maşına əyləşdim.Məni niyə həbs elədiklərini başa düşə bilmirdim.Ağlamaq tuturdu məni.Günahım olmadığı halda məni həbs edə bilməzdilər.Polis bölməsinə çatan kimi məni kameralardan birinə saldılar.
J:Dayanın!Mən polislə danışmalıyam!!!
P:Polis sabah səhər gələcək, gözəlçə.
J:Məni burda niyə həbs eləmisiniz?!
Bir-birinə baxaraq gülən polis işçilərindən biri mənə yaxınlaşaraq yaxamdakı vərəqə baxaraq qaşlarını çatdı.
P:Xanım və çox çox hörmətli Lusiya,siz bizi axmaq yerinə qoymusunuz?
J:Nə?Mənim adım Lusiya deyil!Baxın,mən o qadına kömək edirdim və bu zibili yaxama vurdu.
P:Mən orda heç bir qadın görmədim.Sən gördün?
Digər polisə tərəf çevrilərək rişxəndlə gülümsədi.Dəli olmaq üzrə idim,lakin bilirdim ki,səhv nəsə eləsəm öz başım ağrıyacaq.Ən yaxşısı susmaq idi.Səhərə qədər susmaq..Yerdə oturaraq dizlərimi qucaqladım və bəxtsiz taleyimə ağlamağa başladım.Bir həbsxanaya düşməyim qalmışdı,o da oldu.Gözlərimdən süzülən yaşlar kimə görə idi?Məni tək qoyan ailəmə görə yoxsa Riyada görə?Məni mənəvi soyuq üşüdürdü.Yaxınlarımın isti qucağına elə ehtiyacım var idi ki.
P:Gözəlçə,niyə ağlayırsan axı?Sənin kimiləri səhərə yaxın buraxırıq.
Qəzəblə ayağa qalxdım.
J:Sən nə deməyə çalışırsan?İt oğlu it!
Sözümün ardını gətirmədən dostları onu gülüş obyektinə çevirdi.Əsəblə gah ona,gah mənə baxan polis işçisi barmaqlıqların qapısını açaraq qəzəblə içəri keçdi və yaxamdan yapışaraq köynəyimi açmağa çalışdı.Mənə toxunması belə məni dəli etmişdi,nəinki köynəyimi açmaq istəyi.Əlimə bir güc gəldi ki,az sonra onun üzünün qızarmasına səbəb olan bir şillə "yedi".Üzünü tutaraq geri çəkilsə də remenini açıb üstümə cumdu.
P:İndi səni bilirsən nə edəcəm?!
Dostları şou izləyirmiş kimi gülüb əl çalır və ayaqlarını yerə çırpırdılar.Remeni mənə vurmasına əhəmiyyət verməyərək onu özümdən uzaqlaşdırmağa çalışırdım.Kiminsə qışqırması ilə hamı dayandı.Onun da