Sən evli bir qadını sevdinmi, heç?
İkiniz də adilikdən bezmişdiniz, sizi yer yox, göy maraqlandırırdı,
İkiniz də yorulmuşdunuz yaşamaqdan…
İkiniz də fərqli bir şeylər istəyirdiniz və buna görə də sizə maraqla baxan gözlərə təbəssümlə güldünüz.
Və roman başladı!!!
İndi romanın bitdiyini hiss edəndə düşünürsən ki, bu romana başlamaq lazım idimi?
Amma bu sənin iradəndən kənardaydı, hətta onun üstündəydi.
Səndən soruşmamışdılar, amma sənin buna ehtiyacın vardı.
Susuzluqdan yanan bir adama “su istəyirsən” deməzlər ki…
O adam kimi qadını çəkdin başına…
Sərxoş etdi səni…
Sərxoş havayla sevdin.
Amma əngəllərin çox idi.
Maneələrin hədsiz idi.
İstədiyin zaman zəng vura bilməzdim.
Sən heç zaman zəng vura bilməzdin.
O zəng vuracaqdı ancaq.
Axşamlar onu arzulayırdın, onunla birgə filmə baxmaq, yemək yemək istəyirdin.
Bir dəfə, cəmi bir dəfə gecəni onunla yatıb, səhər onunla oyanmaq istəyirdin.
Onunla üzbəüz oturub söhbət etmək istəyirdin.
Amma o hardaydı?
Sən onu düşünə-düşünə kədərli mahnılara qulaq asanda o uşaqlarına layla deyirdi, şəksiz ki, bu laylalar sənin mahnılarından az kədərli deyildi.
Ərinin qulluğundaydı, onun yatağındaydı, onun yanındaydı.
Sən qısqanırdın dəlicəsinə, içini yeyirdin, çox içəndə ağlayırdın, amma ona heç nə demirdin.
Amma heç bir şey dəyişmirdi.
Nə səndə onunla evlənəsi cəsarət vardı, nə də onda boşanacaq qədər qətiyyət.
Yükün çox, fərəhin yox idi.
Ancaq sən anlaya bilərdin bir nömrəni yüz dəfə yığıb “Yes”ə basmamağın əziyyətini.
Ancaq sən gecənin kədərini yaza bilərdin.
Buna görə də yazdığın hekayələrdə bütün faciələr ancaq gecələr baş verirdi, səhər açılan kimi mələklər yerə enirdi, sülh bərpa olurdu.
O da sənin evinə səhərlər gəlirdi.
Amma sən dözməliydin gecələrə.
Tale sənin fövqündəydi, sən qatlaşmalı idin.
Arzuların göyə asılmışdı, əlin çatmırdı və bir himə bənd idi, yerə düşüb çilik-çilik olacaqdı, dodaqlarını qanadacaqdı.
Bircə dəfə də şəhərdə yanaşı gəzməmişdiniz, halbuki çox arzulamışdın.
Bircə dəfə də