tərəf çevrildim.Tövşüyə-tövşüyə mənə tərəf yeyin addımlarla gələn bu qısa ətəkli xanıma dair heç bir fikrim yoxdu.
A:Jalə?
J:Bəli?
A:Aysel Qasımova.
Mənə tərəf uzatdığı əlini sıxaraq qaşlarımı çatdım.
A:Sizinlə bir şey haqqında danışa bilərik?
Niyəsə son günlərdə kim bu sözü deyirdisə pis nəsə olurdu.
J:Buyurun,evimə gedək.
Liftən içəri keçən kimi başındakı yaylığı açaraq gözündəki eynəyi çıxardı və mehribanlıqla gülümsədi.
A:Mən Teymur Qasımovun qızıyam.
Birdən bədənimə yayılmış qorxu dalğası mənim gözümün qarşısının qaralmağına səbəb oldu.
A:Bu ad sizə tanış gəlir?
J:Polis komissarı Mahir danışıb atanız haqqında.
Ayağını ayağının üstünə aşıraraq saçlarını əlləri ilə arxaya darıdı.
A:Bax,Jalə.Nə qədər vacib bir şeyi əlimizdən çıxardığının fərqində deyilsən.Mən bu işə hələki polisi qatmışam,qardaşım söhbətə qarışsa..inan başın ağrıyacaq.
J:Məni təhdid edirsiniz?
A:Yox,əzizim,əsla!Sadəcə nə gördüyünü danışmağını istəyirəm.
J:Yenə də deyirəm mənim şahidlik edə biləcəyim nəsə yoxdu.
Aysel adlı bu xanım çantasından bir neçə şəkil çıxararaq masaya düzdü.
A:Diqqətlə bax,hansısa sənə tanışdı?
Bilərəkdən şəkillərə baxmadım ki,bu onda şübhə doğurmasın.
J:Deyəsən,dediyimi eşitmədiniz?
Ayselin hiyləgər lakin bir o qədər də sakit baxışları məni qorxudurdu.
A:Yaxşı,Jalə.Görünür ki,həyat sakit olanda yox,əksinə adrenalin və qorxu dolu olanda gözəldir.
Yenidən eynəyini gözünə taxaraq ayağa qalxdı və özünəəmin addımlarla liftə mindi.

Əlimdəki fincanı masaya qoyaraq yenidən göz yaşımı sildim.Özümü okeanın açıqlığında,tamamilə müdafiəsiz balıq kimi hiss edirdim.Dörd yanımdan təhlükələrlə mühasirəyə alınmışdım. Ağlıma gələn fikirlə ayağa qalxaraq iyirmi yeddinci mərtəbəyə çağırış siqnalı göndərdim.
J:Mənəm Jalə.
Nə qədər gözləsəm də cavab gəlmədi.İndi yanında olmağı istədiyim adamın qapısını döymüşdüm.Yox idi,işdə ola bilərdi,ailəsinin yanında ola bilərdi,hansısa barda ola bilərdi,amma mənim yanımda ola bilməz və deyil.Mən sadəcə boş-boş xəyallar