Universitet xəyallarımın üstünə xətt çəkməli və həyatda öz yerimi tapmalı olduğumun fərqində idim. Ancaq mənə olunan etimadı doğrulda bilməməyimin mənə verdiyi xəcalət hissi məni insanlardan uzaqlaşdırmış, tamam mağara adamına dönüşdürmüşdü. Insanlarla ünsiyyəti demək olar kəsmiş evdən yalnız evə nəsə lazım olanda çıxırdım. Mənim belə bucür dəyişilməyimə görə nənəmin necə pis olduğunun heç fərqinə belə varmırdım. Bir qərar verib ya yenidən imtahanlara hazırlaşmalı ya da işləyib öz həyatımı qurmalı idim. Uzun çəkən depresiyadan sonra 3cü yolu seçdim. Həm oxuyub hazırlaşmalı, həm işləyib pul qazanmalı idim.
Səhər açılanda həmişə məndən əvvəl oyanan nənəmi deyəsən bugün çox yox bir neçə dəqiqə qabaqlamışdım. Çayı dəmləyən zaman nənəm gəldi mənə görüb heyrətləndi .
Sabahın xeyir nənəcan. Bax görürsən sənin nəvən necə qoçaqdır. Səndən əvvəl oyanmışam deyib təbəssümlə yumuru yanağından öpdüm.
-sabahın xeyir oğul bala. Şükür Allaha ki otağından çıxmısan. Çox narahat idim sənə görə ki özünə nəsə edərdən.
-bağışla məni nənəcan səni məyus etdiyim üçün bağışla məni ancaq səhvimi düzəldib sənə həkimlik diplomumu gətirəcəm.

Nənəmin üzündə yaranan sevinc və fərəh hissini görməmək olmazdı həmin an.
Səhər çörəyimi yeyib çıxdım evdən iş axtarışına. Kəndimizdə maşınların elektrik işlərinə baxan deyilənə görə çox güclü savadı olan usta Azərin sexinə yollandım birbaş. Usya Azər orta yaşlı qəribə vərdişləri olan arıq uzun biridi. Salamlaşıb görüşdükdən sonra ona köməkçi lazım olub olmadığını soruşdum. Mənə gülərək kim olacaq köməkçi sən? Deyəndə niyədə yox cavabımı da gülərək qarşıladı. Yaxşı orda köhnə paltarlar əynini dəyiş bu çeşkanın aşağı hissəsində mən deyənləri elə. Dərhal əynimə böyük olan bir kambizon tapdım və başladım işə. Ilk iş günüm açarları tanımaq və rəngli kabellərin nə işə yaradığını öyrənməklə keçdi. Evə gələndə özümü yorğun hiss eləməsəmdə biraz dincəlməyə ehtiyacım var idi. Nənəm məni görüb
narahatlıqla
harda idin səhərdən evdən çıxansan ay bala