"Ratatuy"

Fikirlərinizi qarışdıracaq bir sevgi hekayəsi..

Bölüm 16..

Bir anlıq hövlnak halda ona baxdım.Nə desəydim?Boynunu qucaqlayaraq ehtirasdan yanan bədəninə sıxıldım və təlaşla dilləndim.
J:Mən də,Riyad..Mən də səni sevirəm.
Yenidən öpüşlərə qərq edilən bədənim az sonra yuxu istəyi ilə boşaldı və birdən hər tərəf zülmət qaranlığa qərq oldu..

Gözlərimi ağır-ağır açaraq bədənimdəki anlamadığım ağrı ilə dodaqlarımı büzdüm.Dünən olanları xatırladığımla yerimdə dikəlməyim bir oldu. Riyad yox idi.Alt dodağım israrla onu sıxan dişlərim arasında qızaracaq qədər dişlənirdi.Örtüyü özümə sıxaraq bədənimi bürüyən peşmanlığın acısını çəkdim.Əlbəttə,sevdiyin adamın qollarında olmaq,ona aid olmaq gözəl idi,amma..axı ortada heç nə yox idi bir sevirəm sözündən başqa.. İlahi,necə belə ərgən kimi rəftar edə bilmişdim?Ailəm bilsə..bunu düşünmək belə istəmirdim.Üzlərinə necə baxardım?Yataqdakı qan ləkəsini görəcək narahat şəkildə ayağa qalxdım.Bəs Riyad?Görəsən,o nə düşünürdü?Dodaqlarından bir anda qopan və məni bu dünyadan alıb aparan o sevirəm kəlməsi həqiqət idimi?Örtüyü özümə sıxaraq ayağa qalxaraq iri və həyəti bütünlüklə görmək imkanı yaradan şüşədən həyətə baxdım.Riyad taxta çəpərə söykənərək atları izləyirdi.Saat neçə idi?Cəld telefonu götürərək bildirişləri yoxladım,bir dəfə dayım zəng etmişdi və saat hələ altı idi.Riyad burda duyduğumu hiss edibmiş kimi mənə tərəf çevrili,bu ani hərəkəti ilə cəld geri sıçradım.Bir kişini sevmək..onunla illərin qışından xilas olub yazı yaşamaq..ehtirasını onla bölüşmək..mən bu idim ki?Mən nə vaxt kiməsə bu qədər asanlıqla güvənmişdim ki?Ağır-ağır yatağa oturaraq iri güzgüdən özümü izlədim.Bədənimdə heç vaxt silinməyəcək izlər buraxmışdı Riyad.Onun hər toxunuşu bədənimə həkk olunmuşdu.Peşman idim desəm..bilmirəm,xoşbəxt idim,sadəcə qorxuram.Mənim üçün bu gecə olduqca böyük məsuliyyət idi.Bəs Riyad?O bu məsuliyyətə üstələnəcəkdi yoxsa bu qarşılıqlı idi deyə heç nə onu düşündürmürdü?Elə bu an Riyad içəri girdi və üzümə