ə inanmırsınız.
Səbinə: yəni mənə inanmırsınız.
Fuad: mən elə demədim.
Səbinə əsəbləşib qapını çırpdı.
Səbinə: ana gedək burdan.
Ülviyyə təşvişə düşmüşdü nə baş verdiyindən xəbərsiz idi.
Ülviyyə: qızım nə oldu.
Səbinə: Polad əmigilə(Jalənin atası) gedəcəm mənə tək o inanır.
Ülviyyə: getməyəcəksən.
Səbinə isə anasının sözüə baxmadan xəatəxanadan çıxdı.
Səbinə Jaləgilə çatdı. Səbinə atasız böyüdüyü kimi Jalə də anasız böyümüşdü. Atası ona həm ata, həm ana olmuşdu. Jalənin atası Polad qızının itkin düşməsindən bir müddət sonra infakt keçirmişdi. Yazıq kişinin dodağı əyilmiş, gözlərindən biri isə kiçilmişdi. Bu bir ay da arıqlamışdı da. Bir ay əvvəl qızının toyunda yaraşığlı olmasına, cavan qalmasına görə hər kəsin paxıllıq etdiyi bu kişi bu bir ayda elə bil neçə yaş qocalmışdı. O Səbinənin gəldiyini görüb uşaq kimi sevinmişdi. Çətinliklə danışsa da Səbinə ilə danışmağa cəhd göstərdi.
Polad: qqııızıım xxoooooooş gəəll gəəll din.
Səbinə: salam Polad dayı.
Polad: qııız ıımmm Jjaaləəə dəənnn xəbbbərr yoxxduuu.
Səbinə : yox amma mütləq onu tapacam.
Polad: çççooooooooo çooooo xx saaağğ sağğğ ol qızzımmm.
Səbinə: dayı səni görməyə gəlmişdim. Sən evdə tək deyilsən də sənə baxmaq üçün tutduğum qadın burdadı.
Polad: baaa baaa bağğğ baağğ ççaa dad dadı.
Səbinə: dayı mən gedirəm ama yenə gələcəm.
I il sonra
Yenə o yay gecələrindən biri idi. Hər yer qaranlığa bürünmüşdü. Cırcıramaların səsi eşidilirdi. Bu gün xüsusilə seçilirdi çünki bu gün dolunay vardı. Həmişəki kimi pəncərədən həyətə baxmağı sevən Səbinə yenədə öz adətində idi. Pəncərədən həyəti izləyirdi. Gecənin qaranlığında uzaqdan bir nəfərin olduğunu gördüyünü sanmışdı Səbinə.Havanın qaranlıq olması gördüyü şəxsin kim olduğunu ayırd etməyə imkan vermirdi ona. Amma kimsə gördüyünə əmin olan Səbinə həqiqətən nə gördüyünü dəqiqləşdirmək üçün tez həyətə düşdü. Aydın görə bilmək üçün ona tərəf getdi. Ona elə gəlmişdi ki bu Jalədi. Gördüyü mənzərə qarşısında donub qalmışdı yazıq