qucaqladı. Səbinə isə ağlaya ağlaya hələdə sayıqlayırdı.
Səbinə: ana mənim günahım yoxdu. Mən heç nə etmədi.
Ülviyyə qızını sakitləşdirici verdi.
Ülviyyə: qızım al iç qızım.
Səbinə: ana mən sakitləşdirici istəmirəm ana. Bu məni yuxuladır. Amma oyananda daha çox əzab çəkirəm.
Səbinə çarəsiz qalaraq sakitləşdiricini içdi və elə divanda da yuxladı.
************
Səhər olmuşdu. Səbinə anasının oyanıb oyanmadığını yoxlayıb otaqdan çıxdı.. Anası yatmışdı oda bundan istifadə edib evdən çıxdı. Yolda yavaş addımlarla yeriyirdi ki qoca qarı ilə rastlaşdı. Nə edəcəyini bilmədi. Birdən yadına düşdü ki bu qadının rəsmini kitabda da görmüşdü. Bəs bu həqiqətən belə idimi? Çantasını açıb kitaba baxdı. Emin oldu amma o çox təəcüblənmişdi çünki kitabdakı təsvir olunan rəsmdəki qadın qoca qarının indiki halıydı. Bu necə mümkün idi. Artıq qız nə edəcəyini bilmirdi. Bu lənəti qırmağa gəlinləri xilas etməyə kömək edə biləcək şəxs bəlkə də məhz o idi. O qoca qadına tərəf irəliləməyə başladı. Qadın isə getdıkcə ondan uzaqlaşırdı. Səbinə tənginəfəs ona tərəf qaçırdı. Hara getdiyinin fərqində belə deyildi. Bu qadın isə hələ də irəliləməkdə idi. Birdən qadın ayaq saxladı. Bura kohnə bir məzarlıq idi. Vahiməli bir yerə bənzəyirdi. Məzarın ətrafında çoxlu kollar vardı. Bu məzarlıq haqqında çox az insan bilirdi. Bəlkə də cəmi 7 nəfər və bu qarı……..
….Səbinə evə qayıdırdı. Qəbirstanlıqda gördükləri onu çox qorxutmuş və təəccübləndirmişdi. Hansı tərəfə gedəcəyini də bilmirdi. Həm hava qaralmışdı, həm də qarının ardınca qaça-qaça gələndə heç yola fikir verməmişdi. Bəs hansı tərəfə gedəcəkdi. ətrafda bir insan da yox idi. Bu məzarlıqda ilişib qalmışdı. Yerdə ancaq məzarlar vardı. Ölü sakitlik vardı yalnız çəyirtkələrin səsi eşidilirdi. Bir insan belə yoxdu ətrafda. Səbinə qorxudan əsirdi. O nə qədər etrafda gəzindisə yenə də buradan çıxmağın yolunu tapa bilmədi. Hansı tərəfə çevrilirdi məzarları görürdü. Məzarlıq nəinki gecə vaxtı heç səhər gəzmək üçün də yaxşı deyildi fikir deyildi.