. Çoxlarının gündüz vaxtı gəlməyə qorxduğu qəbirstanlıqda o gecə vaxtı azmışdı. Artıq bu
qaranlıq bir yol tapa bilməyəcəyini başa düşdü. Burda gecələyəcəkdi. Amma necə qalacaqdı. Həm çox qorxurdu. Həm də burda başına istənilən hadisə gələ bilərdi. Yerdə oturdu. ətrafdakı qəbir daşlarını gördü bir daha qorxuya düşdü. Bu gün ancaq vahiməli bir gün keçirtmişdi. Artıq heç nə edə bilmirdi. Acımışdı özü də çox onsuzda səhər heç yaxşı yemək yeməmişdi. Ama birdən yadına düşdü ki anası onun üçün yeməyə nəsə qoyub. Yenə də anası dözməmişdi. Anaların ürəkləri kövrək olur. Onun üçün yemək qoymuşdu. Bəlkə də anası onun bütün günü ac qalacağını bilsəydi, o sunkanı ağzına qədər yemək qoyardı
Səbinə təzəcə çörəyə əlini vurmuşdu ki uzaqdan qaraltı gördü. O qeder qorxurdu ki elleri esirdi. Qaraltı get-gedə yaxınlaşırdı.ulaşma sesleri gelirdi. Bunlar canavarlar idi. Gözləri qıpqırmızı, dəriləri bomboz. İnsan baxdıqca vahimələnirdi.onlar getdikcə yaxınlaşırdı. Onlar yaxınlaşdı ama Səbinə o qədər qorxmuşdu ki özünü itirmişdi. Birdən özünə gəldi. Başa düşdü ki əgər vaxt itirsə bu canavarlar onu parça parça edəcək. o hər şeyini burda qoyub qaçdı. Artıq yemək falan vecinə deyildi. Bu canavarlrdan qaçıb qurtulmasaydı özü onların yeminə çevriləkdi….
9 saat əvvəl – uzaqda qarını gördü məzarın tam qarşısında ona tərəf getdi. Bu məzarlıq tük ürpətici idi. Qarı yerindən tərpənmirdi. Onun dərisi uzaqdan çox solğun idi. Qoca qarı düz ona tərəf baxırdı. Düz onun gözlərinin içinə. Səbinə ona tərəf getdi.
Səbinə: - Mənim dostum hanı ?, onu hara apar qaytar onu səni bu qədər axtardım niyə yox idin? sən kimsən ? dostumu mənə geri ver.
Qarı: - Köhnə tanışları belə qarşılayırlar,
- Mən səndən dostumu qaytarmağını istəyirəm eşitdin qaytar onu .
- Məgər o kitabı oxumamısan, onu sənə verməyiblər?
- Kitab məsələsin hardan bilirsən?
- Sən kimsən bütün bunları hardan bilirsən ?
- Mənim kim olmağım vacib deyil sən vaxtı gələndə bunu öyrənəcəksən.
- Vaxtı nə vaxt gələcək,?
- Sən indi əsas kitabı