Bəlkə gec ya tez olacaq amma görəcəklər. İndi isə hələ ki sevimli anamın istədiyi kimi olsun qoy məni xəstəxanaya aparsın. Qoy mənim yalnız stressdən və depresiyaya düşdüyümdən bunları gördüyümü düşünsün.
Ülviyyə: qızım sənə inanmaq istəyirəm. Bəlkə sən də özünə görə haqlısan amma narahat olma bu günlər də keçəcək. Yaxşı olacaqsan. Bumları unudacaqsan, yuxular görməyəcəksən.
Səbinə göz yaşlarına boğularaq anasına baxdı. Diqətlicə həm də. Qəlbi qırılmış şəkildə həmdə. Başqa sözlər gözləyirdi axı. Analarla qızlar rəfiqə olurlar deyirlər. Səbinə də anası ilə rəfiqə kimi idi. Amma bu rəfiqə birbildi ki yanıltmışdı onu. Düzdü canından çox sevirdi, həm necə sevməyə bilərdi. Ansı idi bu qadın onun. Amma gözlədiyi dəstəyi almırdı. Qızının arxasında durmurdu anası da. Səbinə yalnız sakitcə bunları söylədi.
Səbinə: ana özünü zorlama mən hər şeyi anladım. Sən mənə inanmırsan. Mənə hər zaman inandın amma bir ildi tam bir ildi dediyim bir kəlməyə belə inanmırsan. Sadəcə tək sənin inamını istəyirdim. Başqa biri yox amma sən də inanmadın. Eybi yox ana. İnanma qızına. Qızının ən çox sənin dəstəyinə ehtiyacı olduğu zamanda güvənmə qızına daha başqa insanlara necə inanar ki mənə doğma anam belə inanmırsa mənə.
Ülviyyəyə qızını belə görmək xoş deyildi. Bir il əvvəl hər gün yeni bir paltar alan özünə diqqət edən qız indi sadəcə sanki həyatdan küsmüş asosial hər şeydən hər kəsdən uzaqlaşmışdı. Hər kəs dən uzaq ayrı bir dünyada yaşayırdı. Qızına sənə inanıram deməyi o qədər istəyirdi ki amma inanmır dı axı. Amma yenə də qızının gözlərindəki yaşları silmək üçün inandığını bildirirdi.
Ülviyyə: qızım mənim saf təmiz gözəl qızım sənə necə inanmayım. Sən ki ömründə heç vaxt yalan danışmamısan indi sənə necə inanmayım. Sadəcə bu aralar köməyə ehtiyacın var. Mən sənə yardım edəcəm sən əvvəlki Səbinə olacaqsan. Yenə deyib güləcəksən. Yenə şən həyat sevgisi ilə döyünəcək ürəyin.
Səbinə: necə istəyirsən elə olsun ana sən əgər mənim köməyə ehtiyacım olduğunu deyirsənsə elədir. Amma