a qapını üzünə kilitlədilər qapıya əllərini çırpdı nə qədər çığırtıları yayıldı hər tərəfə.
Səbinə: getmə ana getmə məni yalnız buraxma ana. Ana qorxuram. Ana qorxuram. Anaaaaaaaaa
Ülviyyə isə daha bərk qaçırdı sanki qızının səsindən qaçırdı, qorxurdu ki dayansa qızını yalnız buraxa bilməyəcək burda. İki gözddə də yaşlar axırdı biri qapını ağzında yerə sərilmiş biri isə klinikadan çıxandan sonra qaçmaqdan nəfəsi kəsilib klinikanın ağzındaca oturmuşdu. Qızından qaçdığını sansa da səsi hələ də qulaqlarındaydı. Daha da bərk qaçdı. Uzaqlaşana qədər qaçdı. Səbinə yalvarırdı qapını taqqıldadır dı.
Səbinə: açın qapını açın zəhrimara qalmış qapını açın yalvarıram açın bu qapını.
Səbinə düşüncələri - yenə tərk etdi əvvəl qəlbi ilə tərk etmişdi indi isə özü tərk etdi. Ana sənə ehtiyacım vardı tək ana ana səni istəyirəm yenə atdın ana səni istəyirəm tək getmə nə olar getmə yalvarıram getmə desəm də fayda etmə di. Keşkə qayıtsaydın. Bu məqam da qapı səsi o qədər sevindirmişdi məni amma anam deyildi. Başqa biri idi. Yenə əlində sakitləşdirici olan tibb bacısı idi yenə vurdu mənə o zəhrimara qalmışı yenə sakitləşmiş idim. Amma əzablarım bitmirdi sadəcə bir anləq uzaqlaşırdı.
*********
Səbinə - təzəcə gözümü açırdım yenə də o xəstəxanada idim mənə həbisxananı xatırladan xəstəxanada. Gecə düşmüşdü tək idim. En azından əl qolum bağlı deyil deyə sevinmişdim. Pəncərədən həyətə baxırdım. Heç gözəl mənzərə də yox idi əslində. Düzdü Bakı gözəl şəhər di. Amma hərəkətdə olan maşınlardan başqa. Birdə qıraqda sırayla düzülən zibilqabıdan başqa heç nə yox idi aşağıda. Tibb bacısının səsin eşidən kimi yerimə girdim. Mənim yatıb yatmadığımı yoxlamağa gəlmişdi yəqin çünki o dəqiqə getdi. Pəncərəyə heç fikir də verməmişdi. O gedəndən sonra tam da dururdumbaşımı qaldıranda qorxu məə hakim kəsildi. Budur qarşımda o canavar. O. Məzarda gördüyüm canavarlardan biri. Bu canavar məzar başında ağlayan canavar deyildimi. Bilmirdim arxaya arxaya gedirdim o da üstümə gəlirdi. Axırda düz