çarpayının üstünə yıxıldım. Nəfəs ala bilmirdim. O qədər qorxmuşdum ki ürəyim tez tez döyünürdü. Oqarşımda sakitcə dura belə yenə də qorxmuşdum. Qorxurdum tez qapıya tərəf qaçdım qışqırdım. Yalvardım tib bacısını çağırdım. Kömək edin bir tərəfdən qapıya bir tərəfdən canavara baxırdım. Canavar axır addımları ilə üstümə gəlirdi. Yalvarırdım kömək edin. Ağlayırdım ölümümün burda çatdığına artıq əmin idim. Otaqda bir əşya belə qoymamışdılar. Kəsici əşya belə yox idi. Canavar üstümə gəlirdi. Birdən qapı səsi eşitdim. Bu mənim son şansım idi. Doğru dediyimi hər kəs öyrənəcəkdi. Qapı açıldı. Stefanı görən kimi ona yalvardım.
Səbinə:Stefan bax o burdadir..
Stefan : hardadı nə?
Səbinə - arxaya çevrilmişdim ki ona sübüt edim hər şeyi amma arxaya çevrildikdən sonra heç kəsin olmadığını gördüm. Stefana mənimlə pəncərəyə baxmasını xaiş etdim güclə də olsa razı saldım. O pəncərədən baxanda artıq heç nə yox idi. Birdən diqqətimi başqa şey çəkdi Stefan burda idi və qapı açıq idi burdan qaça bilərdim omsuzda onu inandıra bilməyəcəkdim. Ona görə də qaçmağa üstünlük verdim. Qaçdım ama Stefanın tam qabağımda necə peyda olmağı məni çaşdırmışdı. Axı bayaq otaqda indi burda tamam çaşmışdım. O isə fürsətdən istifadə edib qollarımdan məni tutub aparmışdı.
Səbinə: Stefan amma sən
Səbinə-sadəcə göz vurmuşdu. Sonra isə əlavə etmişdi: qaçmağa çalışma alınmayacaq mən səndən daha sürətliyəm.
***********
Səbinə- 3 gündü burdayam yenə də həmin canavarı gördüm üstümə cumdu. Yenə çığırıqlarım xəstəxananı bassa da heç kəsin vecinə deyildim. Hər kəs məni ölümə tərk etmişdi sanki. O qorxunc gözlər mənə tanış gəlirdi. Amma niyə. Dişlərindən qanlar axırdı bu vəhşinin Allah bilir kimin qanı idi. Bəlkə o qurbanlardan biri məni idim. Tək istəyim gəlinliyin lənətindən Jaləni qutarmaq idi. Amma həmin gündən canavarlar məndən əl çəkmirdilər. Artıq bilirdim. Bu dəfə heç kəs məni xilas etməyəcək. Səsimi kəsib ölümümü gözləyirdim. Gözləeimi yumduğum an qurtarıcım gəlmişdi. Məni qucağına götürüb o