həyəcanlandığım adamla söhbətə davam elədim.
R:Bu gün üçün nə planların var?
J:İşdən gəlib,ziyafətə qatılacam.
R:Çox böyük qələt edəcəksən.
Nə?Nə oldu ki indi?
J:Başa düşmədim?
R:Orda iştirak etməyini istəmirəm və etməyəcəksən də.
J:Səndən fikrini soruşduğumu xatırlamıram.
R:Ovucum qaşınır.
Əsəblə maşının qapısını açdım.
J:Məni ora Polad bəy dəvət edib!
R:Jalə,bax əsəblərimlə oynama,sonra pis olur.
Daha heç nə deməyib zəngi sonlandırdım.Maşına hikkə ilə əyləşib qapını bağlacağım an kimsə qapını tutdu.Həmin adama tərəf çevrilməmiş başıma dirənmiş metal şeyin silah olduğunu təxmin etdim.Bu sadəcə yuxudur,sakit ol, Jalə..Sakit..Naməlum adamın fransız dilində pıçıldadığı sözlərini eşitməz olmuşdum.Sadəcə getdikcə daha israrla mənə toxunan silahi hiss edirdim.
:Sakitcə maşından düş..
Qulağıma dolan qəzəbli pıçıltı bütün bədənimi lərzəyə gətirirdi.Beynim "etmə"-deyə bağırsa da ayaqlarım çarəsizcə verilən əmrə tabe olurdu.Kürəyimə dirənmiş silahın soyuqluğu bütün bədənimi titrədirdi.Məni niyə tutduqlarına dair heç bir fikrim yox idi.Düşünmək qabiliyyətim də göz qabaqlarımı saran bulantı ilə birlikdə görünməz olurdu..Qolumdan tutaraq məni maşına mindirən yekəpər öz iri cüssəsi ilə məni əzirdi.Bilirdim ki,məni öldürməyəcəklər,çünki bunu istəsəydilər heç kəsin olmadığı qarajda da məni öldürə bilərdilər.Deməli,onlara başqa nə üçünsə lazım idim..Axı nə?..
Düşüncələrə elə qapılmışdım ki,maşından düşərək məni arxasıyca sürükləyən adamın yalnız bağıranda fərqinə vardım.
:Tez-tez gəl!
Büdərib yerə yıxılmağım ilə saç dibimin acıması bir oldu.Həmin yekəpər məni saçımdan arxasıyca sürüyərək ünvanıma söyüşlər yağıdırır və bəzən dayanıb anidən çəkirdi.Fəryadımın əks-səda verməsi kimsəsiz bir yerdə olduğumuza işarə idi.Bu adam kim idi axı?Məndən nə istəyirdi?Şaxtanın yeri sərtləşdirdiyi üçün dizlərim qanla yuyulurdu.
J:Dayan!
:Kəs səsini,qancıq!
Saçımı tutan əllərini uzaqlaşdırmağa çalışaraq iri və kobud əli sıxırdım.Anidən sərt
nəyəsə çırpılmağım ilə hər tərəf