sinifə. – deyib uzaqlaşdı.
Dünya Damla gedən kimi Pərvinin üzünə baxdı. Pərvin gözlərini qaçırırdı ondan.
Dünya: Pərvin bilməyimi gərəkdirən nəsə yoxduki?
Pərvin: Nə kimi?
Dünya: Onu sən daha yaxşı bilərsən.
Pərvin daha çox gizlədə bilməzdi bu həqiqəti. Amma təbiikidə tam olduğu kimi danışmayacaqdı. Buna görədə sözə başladı.
Pərvin: Anamla danışdım.
Dünya: Nə dedi?
Pərvin Dünyanın əlini əllərinin arasına alıb: Dediki evlilik üçün tezdi. Yəni yaşın azdı hələ.
Dünya: Biz onsuzda bu saat evlənmirikki?
Pərvin: Sən narahat olma mən düzəldəcəm hər şeyi. – deyib Dünyanı qucaqladı. Onu özünə sıxıb qoxusunu içinə çəkdi. Yox, o Dünyadan ayrıla bilməzdi. Nə olur olsun bu məsələni həll etməliydi.
Aygün tənəffüsün olmasını gözləyirdi. Tezliklə Elmarla danışmalıydı. Ağlındakı suallara cavab tapmalıydı.
Dünya gəlib sinifə daxil oldu. Aygün başını partanın üstünə qoymuş xəyallara dalmışdı.
Dünya: Salam necəsən?
Aygün başını qaldırıb: Salam. Sən nə vaxt gəldin xəbərim olmayıb heç.
Dünya: Hə yaman xəyallara dalmısan. Nə olub? – deyib göz vurdu.
Aygün: Heç əşi. Biraz başım ağrıyır.
Dünya: Yaxşısan indi?
Aygün: Hə narahat olma.
Beləliklə dərs sona çatdı. Aygün sinifdən çölə çıxdı. Elmargilin sinifinin qarşısına gəlib çatdı. İçəri boylandı amma Elmar yox idi.
“ Yəqin bufetdədir” – deyə düşünüb aşağı endi. Amma Elmar bufetdə yox idi. Dünya ilə Pərvində bufetdə idi.
Dünya Aygünü görüb yanına çağırdı. Aygün gəlib Pərvinlə salamlaşdı. Onlarla birlikdə biraz oturduqdan sonra marağına əngəl ola bilməyib Pərvindən Elmarı soruşdu.
Aygün: Pərvin , bu gün Elmar dəyməyib gözümə. Gəlməyib dərsə?
Pərvin: Yox, səhər dediki başım ağrıyır bu gün mənə qayıb yazdırma.- deyib güldü.
Dünyada onun bu sözünə güldü. Tək gülməyən Aygün idi. Bu hal Dünyanın gözündən yayınmadı.
Üzünü Aygünə tutub: Yaxşısan Aygün? Səhər başım ağrıyır deyirdin.
Aygün: Hə yaxşıyam narahat olma. Mən qalxım sinifə. Oturun siz.- deyib bufeti tərk etdi.
Elmarın bu cür hərəkət etməsi onda