inan. Qolundan tutub bir kənara çəkdim.
" Elmar: Mənə demək istədiyin nəsə var?"-gözlərimdən od püskürürdüm.
" Yaqut: E..Elmar qolumu incidirsən.
Elmar: Yaqut!!!!!! Birdə soruşmayacam. Mənə nəsə demək istəyirsən?"- ağzını açıb nəsə demək istəyirdiki : " Bax bu cavabında ağzından artıq-əskik söz çıxmasın. Sualımdan əlavə nəsə başqa söz desən... Yaqut desən! Daha gerisi məni maraqlandırmır!" Yaqut susdu. Gözlərində qorxu var idi.
"Yaqut: Elmar qulaq as. Bildiyin kimi deyil.."- davamına qulaq asmadım artıq. Axı ona artıq heç nə demə demişdim. O saat məni idarə edən qürurum və qayda-qanunlarım idi. Niyə dediyimi eləməmişdi? Bəlkədə desəydi indi bunlar yaşanmayacaqdı.
" Elmar: Lənət olsun! Sənə lənət olsun!!!!!!! Çıx! Rəddol həyatımdan. Artıq tam sərbəstsən! İstədiyini edə bilərsən. Necəki edirsən. " -deyib tərk etdim onu orda. Yenə qulaq asmadım. İnadıma qüruruma uduzdum. Sonra dəfələrlə yalvardı. Beynimə qoymuşdum çıxaracaqdım onu birdəfəlik həyatımnan. Amma kənar şəxslərin ayrıldığımızi bilmələrini istəmirdim. Özünədə demişdimki heç kim bilməsin ayrıldığımızı. Oda qəbul etmişdi. Bir dəfə yaxın rəfiqəsi gəlib mənə Yaquta elçi gəldiklərini dedi. İnanmadım. Elə düşündümki barışaq deyə yalan deyir mənə. Hələ dahada çox əsəbləşdim. Mənə yalan dediyini düşündüm. Ondan sonra o nişan hadisəsi baş verdi. Mənim laqeyd qaldığımı görüb oda nişanı qəbul etmişdi. Həmdə üstündə ailəsinin basqısı var idi. Anam onunla danışdıqdan sonra mənim yanıma gəldi. Onu təhqir etdim. Qovdum getmədi. Bağışla məni deyə yalvardı. Ağzından çıxan son söz isə "Səni sevirəm " oldu. Və o an ona sillə vurdum. Əlim qırılardı kaş. Kaş!
Aygünün gözləri yaşarmışdı. Elmar sanki o günləri yenidən yaşayırdı. Həmin hiss həyəcan ilə danışırdı olanları. Elmar udqunub yenidə sözə başladı: Mən ona heç vaxt zərər vermək istəməzdim. Heç vaxt. Sevirdim onu mən.
Aygün gözündən düşən bir damla yaşı sildi. Elmarın halının yaxşı olmadığını görüb onun əlindən tutdu: Elmar danışdıqca narahat olursan. İstəyirsən