n danışma. Elmar əlini tutan Aygünün əlini qaldırıb öpdü. Gözlərini qapayıb , Aygünün ovcunu üzünə dayadı: Sən mənə hüzur verirsən. Aygünün həyəcandan əli ayağı bir birinə dolandı. Tez həyəcanla əlini çəkib ayağa qalxdı: Şey.. gecdir mən gedim. -deyib getmək istəyirdiki Elmar: Sonuna kimi dinləməyəcəksən? -Aygün ordan uzaqlaşmaq istəyirdi.
• Amma marağını boğa bilməyib yenidən az əvvəl oturduğu yerə əyləşdi.
•
• Elmar: Yaqutun toyu idi artıq. Sevdiyimin toyu. Ruslana heç nə bildirmirdim. Axı necə deyə bilərəmki evlənəcəyin o qız mənim sevdiyimdi. Məcbur gedəcəkdim toya. Səhər yuxudan oyandım. Daha doğrusu axşam yatmamışdımda heç. Düşünəndəki Yaqut artıq Ruslanın olacaq... bax bu fikir məni öldürürdü. Canım yanırdı. İçimdə heç vaxt duymadığım bir ağrı var idi. Soruşsan ağrıyan yerin haradı cavabı yoxdu. Ayağa durmağa nə halım var nə taqətim. Anamın nəzərindən qaçmırdı bu. Elə hey mənə baxıb başını tovluyurdu. Görürdüm. Halıma onunda içi yanırdı. Amma nə etsin? Onunda əlindən heç nə gəlmirdi. Hazırlanırdıqkievdən çıxaq restorana gedək. Qapıdan çıxana yaxın zəng gəldi bibimdən. Telefonda ağlayırdı. Hətta buna ağlamağ yox fəryad qoparırdı desək daha doğru olar. Anam quruyub qalmışdı telefonda. Telefonu alıb bibimlə danışdım. Yaqutu salondan götürmək üçün gedib Ruslan. Maşında tək ikisiymiş. Qəzaya düşüblər. Yaqut-Elmarın səsi titrəməyə başladı: O..... o ölmüşdü. Ruslanında vəziyyəti ağır idi.
• Elmarın nə qədər acı çəkdiyi gözlərindən bəlli idi. Aygün dayana bilmirdi onu bu halda görməyə. Qeyri-iradi qucaqladı onu. Özünə hakim ola bilməyib oda ağlayırdı. Elmar Aygünə dahada möhkəm sarılıb saçlarının iyini içinə çəkdi. Aygün özünü toparlayıb geri çəkildi. Elmar tez gözlərindəki yaşı sildi. Bu yaş sevgi göz yaşından çox peşmançılıq, vicdan əzabı göz yaşı idi. Bir müddət susduqdan sonra Elmar davam etdi.
•
• Elmar: Ruslan sağaldı. Onu görməyə getməmişdim heç. Bir gün universitetə gedəndə yolumu kəsdi. O hadisədən 3 aya yaxın vaxt keçmişdi. Məndə özümü