gəl.

Azərbaycan.Bakı.12:30.Jalə

H:Buyurun,körpəniz.
Gözlərim dolmuşdu qızımı görəndə.Necə də balaca idi.Sanki,toxunsam qırılacaq,ona zərər verəcəm.Budur,mələyim qucağımdadır.O elə gözəl qoxur ki.Üzünü özümə sıxaraq yanağına incə öpüş qondurdum,yatmışdı.İlahi,o çox gözəl və balaca idi.Doğumdan sonra ilk dəfə idi ki,görə bilirdim.Qapının döyülməsi ilə dayım və Vahid içəri girdi.Dayımın gözləri yaşarmışdı.Stolu yavaşca çarpayımın yanına qoyaraq bir xeyli qızımı izlədi və yanağı boyunca süzülən yaşı silərək tez də yenidən gülümsədi.
D:Sən də doğulanda belə gözəl və balaca idin.Səni ilk qucağa mən almışdım.Dayıma baxaraq kövrəlmişdim.Həyatımda hər şeyimi borclu olduğum yeganə kişi..Dayımın əlini sıxaraq mən də ona qoşularaq duyğusal anlara şərik oldum.
D:Olar onu qucağıma alım?
Qızımı ehmalca dayıma verərək bir xeyli dayımın onu necə əzizlədiyini,onunla sanki hər dediyini başa düşürmüş kimi danışmasını izlədim.Kaş bu anları Riyad da görə bilsəydi..Kaş indi dayımın əvəzinə onun sevincdən yaşarmış gözlərini görərdim.Eh,nə danışıram?O bir qızı olduğunu belə heç vaxt bilməyəcəkdi..
Qollarımı qoynumda çarpazlayaraq sevinc və kədər göz yaşlarımı silir və dayımı izləyirdim birdən çiynimə toxunan əl məni fikirlərdən ayırdı.
V:Hey..
Gülümsəyərək göz yaşlarımı sildim.
J:Vahid,bəlkə də həyatımı sənə borcluyam.Sən olmasaydın mən..
Vahid əlimi sıxaraq yaşarmış gözləriylə gülümsədi.
V:Yox,Jalə.Mən sadəcə yol göstərdim,əsl məharət sənindi.
Bu sözlərindən güvən alaraq aylardır yanımda oln və məni bir an olsun da tək qoymayan adamı izlədim.Vahidə doğurdan da çox şey borclu idim.Həmişə nöqtə qoyduğum həyata bir vergül qoyaraq yenidən məni həyata bağlamışdı.Ona nə qədər təşəkkür etsəm də az olardı,yaxşılığı ödənilməz idi.
V:Adını nə qoyacaqsan?
Çiyinlərimi çəkərək qızıma tərəf çevrildim.
J:Bilmirəm ki..Gözlərini açsa,bəlkə bir fikir yürüdə bilərəm.
D:Jalə..daha mənimlə qalacaqsan,bax mən gözəlimsiz qala bilmərəm.Babasının bir dənəsidir o.Bax..elə bil düyməcikdi.
Bu