u qədər əziyyət verdiyin! Anamın halını bilirsən sən? Yazıq qadın 2 ayda 2 il qocaldı. Atam ondan betər! Başa düşürəm dərdin böyükdü! Amma bəsdir daha! Özünü toparla. Ömrünün sonuna kimi belə yaşaya bilməzsən! Başa düş bunu!!!!!

Dünya Aysunu otaqdan çölə doğru itələməyə başladı: Get, səndə get! Çıx tək qalmağ istəyirəm. Çıx!- deyib otağın qapısını Aysunun üzünə bağladı. Gəlib yatağa uzanıb ağlamağa davam etdi.

Damla universitetdə idi. Sanki bir boşluq var idi universitetdə. Pərvinsiz, Dünyasız, Aygünsüz, Elmarsız. Sıxılırdı universitetdə. " Dərs tez bitsin və evə gedim. " -deyə keçirirdi içindən. Fərdi onu evə aparacaqdı. Dərs bitdi. Damla universitetdən çıxdı. Fərdi gözləyirdi onu. Salamlaşıb yola davam etdilər.

Kamal ən yaxın dostu Ümid ilə ofisində oturub söhbət edirdi. Ümid son bir il idiki xaricdə idi. Bu gün gəlmişdi. Kamal ona hər şeyi danışmağa başlamışdı.

Kamal: Ağlımdan çıxmır. Gözümü qapayan kimi onun siması gəlir ağlıma. Adını belə bilmədiyim o qız. Ağlamaqdan şişmiş gözləri, soyuqdan göyərmiş dodaqları. O an belə o qədər gözəl görünürdüki. Ehh, bilmirəm bu nədi belə.

Ümid: Olmaya aşiq olmusan?- deyib güldü.

Kamal: Hə gül sən. Dərdini sənə danışandadı axı günah.

Ümid: Yaxşı yaxşı əsəbləşmə. Zarafat etdim. Qəbiristanlığa getmisən ondan sonra?

Kamal: Hə. Hər ay gedirəm atama görə.

Ümid: Həmin məzara baxmısan?

Kamal: Hə. Bir dəfə var idi 3-5 nəfər. Amma o yox idi. Bir dəfədə yox idi heç kim.

Ümid: Hmm, samanlıqda iynə axtarmaq kimi bir şeydi.

Kamal: Bilirəm..... Nəsə qalx anam gözləyir. Gedək.

Fərdi: Dünya necədi?

Damla: Elə hər zamankı kimi. Nə yeyir nə yatır. Otaqdanda çıxmır.

Fərdi: Arada de gəlsin birlikdə vaxt keçirək. Bəlkə yaxşı təsir edər.

Damla: Öz otağından salona enmir. Qaldıki şəhərə çıxa.

Fərdi: Olsun sən yenədə mənim təklifimi çatdır ona. Bəlkə istədi.

Damla: Yaxşı.

Artıq hava qaralırdı. Aysu otaqda baş verənləri anasına deməmişdi. Bilirdiki anası bilsə dahada narahat