olacaq. Tez-tez qalxıb Dünyaya baş çəkirdilər. Damla isə artıq evdə idi. Olanları onada danışmışdılar. Dünya isə sakitcə yatırdı otaqda. Qərar aldılarki Cavid bəyə deməsinlər heçnə. Yazıq kişi qızından betər halda idi. Beləliklə gecə oldu. Hər kəs öz otağında yatırdı. Camalgildə burada qalmışdı bu gecə. Damla ilə Aysu isə Dünyanın otağının qarşısındakı otaqda idilər. Bilirdilər Dünya o hərəkəti özünə qəsd etmək üçün etməmişdi. Amma yenədə qorxurdular Dünya yenə nə isə edər özünə deyə.

Dünya ayısını qucaqlayıb yatırdı yenə. Sanki kimsə onu çağırırdı. Gözlərini açdıqda isə inana bilmədi. Bu Pərvin idi. Qarşısında həmişəki gülüşü ilə ona baxırdı. Həyəcandan dili tutulmuşdu. Əlini uzadıb ona toxundu.

Dünya: Pərvin bu sənsən?

Pərvin onun əlindən öpüb: Hə mənəm.- dedi. Dünya yataqdan qalxıb onun boynuna sarıldı. Qoxusunu içinə çəkdi. Dodaqlarından öpdü. Geri çəkilib üzünü ovucuna aldı.

Dünya: Hardaydın hə? Hardaydın Pərvin? Məni qoyub hara getmişdin? - deyib onu yenidən qucaqladı. Pərvində onu qucaqlamışdı.

Pərvin Dünyanı öpüb geri çəkildi. Dünyanın gözlərinə baxdı: Niyə belə edirsən? Elə bilirsən mənə xoşdu səni buraxıb getmək?

Dünya: Nə? Başa düşmədim.

Pərvin: Dünyam, məndə səni buraxıb getməyi istəməzdim. Amma bu bizdən asılı olan bir şey deyil. Bunu səndə bilirsən.

Dünya onu yenidən qucaqlayıb: Yox, nə olar. Danışma getməkdən, danışma ayrılıqdan! Nə olar Pərvin getmə!

Pərvin: Dünyam, mələyim getməliyəm. Amma sən belə etdikcə həm ailəni həmdə məni məyus edirsən. Sən güclü qızsan. Mən bunu bilirəm. Mənim Dünyam güclüdü. Və o bilirki o hər üzüldüyündə məndə üzülürəm. O hər incidiyində məndə inciyirəm.

Dünya:Pərvin sən mənim dünyamsan, nəfəsimsən. Getmə yalvarıram getmə. Nə olar Pərvin. Buraxma məni. Nə olar.- artıq ağlayırdı.

Pərvin Dünyanın göz yaşını silib onu öpdü: Bağışla məni. Səni sevirəm Dünyam. Amma artıq getmə vaxtıdı. Mənə söz verki daha incitmiyəcəksən məni.

Dünya: Pərvin getmə. Qurban olum buraxma məni.