Bir gün Tanrı ola bilsəydim, özümə bir sevgili yaradardım. Mənə vaxt ayıra bilməsi üçün zaman mənasını ortadan qaldırardım. Bütün rəsimlərində yer almaq istərdim əslində amma onu özümdən yormağı da istəməzdim. O səbəbdən bir rəsimdə ağac, bir rəsimdə də çiçək olardım, əgər dağdaysa onun rəsmində yer almaq üçün çəmən ya da cığır belə olardım. Hər gün qarşılaşmamız üçün bütün yolları bir-birinə dolardım. Ama yenə də onu elətdirməzdim. Ona dəng gəlmək üçün nə edərdim bilmirəm amma hər dəng gəlişim də ona çobanyastığından tac düzəldərdim. Ona toxunmaq üçün bir gün yağış, bir gün külək olardım. Məni eşidə bilsin deyə musiqi olardım. Mənə toxunsun deyə bir qələm , bir kağız parçası belə ola bilərdim əslində. Məni sevsin deyə həftə sonu, sevdiyi filmi və ya tətil belə ola bilərdim. Fəqət yenə məni üzə bilər deyə düşünürəm. Hələ yolun ən başındayam. Yəni onsuzam. Və Tanrı deyiləm, ondan təsirlənən bir insanam....