l bacımın bir yerdə olduğu oğlanlardan biri idi.
Aytac:- Düz deyir?
Hüseyn:- Adı var idi günlükdə. Qəsdən soruşdum. İntiqam almaq istəmisiniz yəni.
Damla:- Hə.
Aytac:- Deməli günlüyü də oxumusunuz?
- Hə.
- O xətt kimə aiddir?
- Bilsəm öz əllərimlə öldürəcəm şərəfsizi. Amma Murad deyil. Əmin olun.
- Bəlkə sizsiniz?
Damla ayağa qalxıb bir kağız götürüb yazmağa başladı. Aytac yazılanı oxudu: " Mən nə qatiləm,nə də günahkar. Bu qədər üstümə gəlməyin artıq." Xətt də fərqli idi.
Aytac:- Bağışlayın,biz sadəcə işimizi görürük...

Aydanla Atəş Şirinin anası Şəbnəm xanımın evinə çatdılar. O evdə tək yaşayırdı. Qapının zənginə Şəbnəm xanım çıxmadı.
Aydan:- Bəlkə yatıb?
Atəş qapını vurmağa başladı. Yenə səsə çıxan olmadı.
Atəş:- Bu qədər səsə kar adam gələr ortaq,çox olmadımı səncə?
Aydan:- Oldu.
İkisi də silahını çıxarır. Atəş qapını sındırıb evə daxil olur. Şəbnəm xanımı yerdə sürünən görürlər.
Aydan:- Aman Allah.
Atəş qaçıb ona baxır.
Atəş:- Qadının qızdırması var. Həm də çoxdur. Vəziyyəti ağırdır.
Aydan:- Tər-su içindədir. Nəfəs də ala bilmir.
Atəş birdən Aydana elə baxdı ki,Aydan qorxdu.
Aydan:- Komissarım,nə oldu?
Atəş:-Zəhər! Zəhəri qəbul edən Şəbnəm xanımdır.
- Barmaq ölçülərinə baxsaq haqlısınız.
- Zibil! Tez xəstəxanaya aparaq!
Elə bu an bir kişi evə daxil oldu.
- Xanım,qapı açıq idi,mən də...
Polisləri görür və tez qaçır.
Aydan:- Qaçır!
Atəş:- Sən qadının yanında qal!
Atəş adamın arxasınca qaçır. Silahı ilə havaya atəş açır.
Atəş:- Dayan,polis! Dayan!
Adam qaçacaq yeri olmadığını görüb dayanır.
Atəş:- Hara belə? Gəl tanış olaq. Mən Əbülfəz Atəş. Təhqiqat şöbəsindən. Tanış olmamış hara gedirsiz?
Kişi ağlamağa başlayır.
- Vallah,billah,tallah...
- Bilirəm,bilirəm," mən heç nə etməmişəm" cümləsi gəlir. Bizim sorğu otağına kimi siz bu cümləni yadda saxlayın məncə. Orada kar adamları da danışdırıq.
- Baxın,mən heç nə eləməmişəm axı.
Atəş diqqətlə kurtkasına baxır.
Atəş:- Mən bu kurtkanın eyni markasını Şirin